คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ออกเช็คให้โจทก์เพื่อชำระหนี้ เมื่อเช็คถึงกำหนดโจทก์นำเช็คเข้าเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. 2497 มาตรา 3 และ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 91ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ว มีคำสั่งให้ประทับฟ้องไว้พิจารณาและนัดสืบพยานโจทก์ ให้โจทก์นำส่งหมายเรียกแก่จำเลยภายใน7 วัน หากไม่นำส่งให้ถือว่าโจทก์ทิ้งฟ้อง ต่อมาเจ้าพนักงานศาลรายงานต่อศาลว่า โจทก์มิได้นำส่งหมายเรียกแก่จำเลยในกำหนด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า โจทก์ทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 174(2) ประกอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 15 ให้จำหน่ายคดีออกจากสารบบความ โจทก์ยื่นคำร้องขอให้ยกคดีขึ้นพิจารณาใหม่ โดยอ้างว่าโจทก์ได้นำหมายเรียกที่จะส่งให้แก่จำเลยในกำหนดแล้ว
ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้ว ให้ยกคำร้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้โจทก์นำส่งหมายเรียกให้จำเลยเป็นการสั่งให้โจทก์ซึ่งเป็นคู่ความปฏิบัติหน้าที่ตามที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 70 วรรคท้ายกำหนดไว้ โจทก์จึงมีหน้าที่จะต้องดำเนินการต่อไปภายในเวลาที่กำหนดเมื่อโจทก์ทราบคำสั่งศาลแล้วไม่นำส่งหมายเรียกให้จำเลยภายใน7 วัน ต้องถือว่าโจทก์เพิกเฉยไม่ดำเนินคดีภายในเวลาที่ศาลเห็นสมควรกำหนดไว้เพื่อการนั้นโดยชอบ อันเป็นการทิ้งฟ้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 174(2) ประกอบกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 แม้ข้อเท็จจริงจะฟังได้ว่าโจทก์ได้วางเงินค่านำส่งหมายเรียกให้เจ้าพนักงานศาลแล้วก็ตาม
โจทก์ก็ยังมีหน้าที่ต้องนำเจ้าพนักงานศาลไปส่งหมายเรียกให้แก่จำเลย เมื่อโจทก์ไม่นำเจ้าพนักงานศาลไปส่งหมายเรียกภายในเวลาตามที่ศาลชั้นต้นกำหนดก็ชอบที่ศาลชั้นต้นจะสั่งจำหน่ายคดีได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 132(1) ประกอบกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 15 กรณีไม่มีเหตุที่จะยกขึ้นพิจารณาใหม่พิพากษายืน
