คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ข้อเท็จจริงได้ความว่าจำเลยกับพวกสมคบกันมาลักทรัพย์พวกจำเลย ๒ คน คอยอยู่นอกประตูเรือน จำเลยคนเดียวเข้าไปลักทรัพย์ เจ้าทรัพย์ได้ตามยื้อแย่งทรัพย์ออกมา ถึงนอกประตูที่พวกจำเลยคอยอยู่พวกจำเลยคนหนึ่งเข้าช่วยแย่งทรัพย์พาหนีไปได้ เจ้าทรัพย์จับข้อมือจำเลยไว้พวกจำเลยอีกคนหนึ่งถอดมีดปลายแหลมออกจากฝักตรงเข้ามาที่เจ้าทรัพย์ๆ ตกใจกลัวจึงปล่อยมือจำเลย ๆ ก็หนีไปได้
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยปล้นทรัพย์ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าจำเลยผิดฐานลักทรัพย์ตาม ม.๒๙๕ กฎหมายอาญาลงโทษและเพิ่มโทษรวม ๔ ปี ๖ เดือน ศาลฎีกาตัดสินว่าเรื่องนี้ฎีกาได้ฉะเพาะแต่ปัญหาข้อกฎหมาย และเห็นว่าการกระทำของพวกจำเลยนั้นเป็นไปเพื่อสดวกในการลักทรัพย์ จึงเป็นชิงทรัพย์ตาม มง๒๙๘ ฎีกาที่ ๔๓๐/๒๔๗๐ จำเลยจึงต้องรับผลแห่งความผิดฐานชิงทรัพย์ด้วย และเมื่อพวกจำเลยมีรวมกัน ๓ คนและคนหนึ่งมีมีดชักออกขุ่เจ้าทรัพย์จึงเป็นผิดฐานปล้นตาม ม.๓๐๑
