คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สาขาบางซื่อ มอบแก่ผู้เสียหายเพื่อชำระหนี้ เมื่อเช็คถึงกำหนดผู้เสียหายนำเช็คเข้าบัญชีที่ธนาคารเพื่อเรียกเก็บเงิน ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงิน ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดอันเกิดจากการใช้เช็ค พ.ศ. ๒๔๙๗ มาตรา ๓
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า เหตุคดีนี้มิได้เกิดในเขตท้องที่ของพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจดังกล่าวจึงไม่มีอำนาจสอบสวน การสอบสวนเป็นไปโดยไม่ชอบ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง พิพากษากลับยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยออกเช็คธนาคารกรุงศรีอยุธยา จำกัด สาขาบางซื่อ เป็นเช็คสั่งจ่ายผู้ถือ เพื่อชำระหนี้แก่นางเวียงที่บ้านของจำเลยซึ่งอยู่เขตพญาไท ท้องที่สถานีตำรวจนครบาลพญาไท นางเวียงนำเช็คดังกล่าวไปแลกเงินสดจากผู้เสียหายที่บ้านซึ่งอยู่ในเขตท้องที่สถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว เมื่อเช็คถึงกำหนดผู้เสียหายนำเช็คเข้าบัญชีที่ธนาคารกรุงไทย จำกัด สาขาสะพานขาวเพื่อเรียกเก็บเงิน ธนาคารตามเช็คซึ่งตั้งอยู่ที่เขตดุสิต ท้องที่สถานีตำรวจนครบาลบางซื่อปฏิเสธการจ่ายเงินอ้างว่าบัญชีปิดแล้ว ผู้เสียหายจึงร้องทุกข์ต่อพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าว และวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า แม้เช็คพิพาทจะเป็นเช็คสั่งจ่ายผู้ถือที่อาจโอนเปลี่ยนมือกันได้ แต่กรณีนี้ก็เป็นการโอนเปลี่ยนมือกันระหว่างผู้ทรงคนแรกกับผู้เสียหาย
มิใช่การกระทำของจำเลย จึงถือไม่ได้ว่าเป็นความผิดต่อเนื่องกับการกระทำผิดในท้องที่ที่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเหมือนกับสถานที่ออกเช็ค พนักงานสอบสวนสถานีตำรวจนครบาลลาดพร้าวซึ่งเป็นท้องที่ที่ผู้เสียหายรับโอนเช็คพิพาทมาจึงไม่มีอำนาจสอบสวน แม้ผู้เสียหายจะได้ร้องทุกข์แล้ว การสอบสวนดังกล่าวจึงไม่ชอบ และถือว่าคดีนี้ยังไม่มีการสอบสวน พนักงานอัยการโจทก์จึงไม่มีอำนาจยื่นฟ้องคดีนี้ต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๒๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
