เนื้อความคำพิพากษา
เรื่องนี้ โจทก์มีพยานแต่เพียงว่า เห็น จำเลยปล้ำกับนายเขียวแลนายเขียวร้องให้คนช่วยเมื่อมีผู้ห้ามเลิกกันแล้ว ปรากฏว่านายเขียวถูกแทง ๒ แห่ง ถึงแก่ความตาย มิได้มีพยานเห็นขณะที่ จำเลยแทงนายเขียวเลยแต่ได้ความตามคำรับของ จำเลยว่า ก่อนปล้ำกัน จำเลยเป็นผู้ก่อกรณีย์พูดค่อนขอดว่านายเขียวในขณะที่นายเขียวดำนาอยู่โดยดี แลตั้ง จำเลยก็ไม่มีบาดแผลอย่างไร ดังนี้ ศาลฎีกาตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ว่า เมื่อได้ความตามที่ว่ามา ต้องสันนิษฐานว่า จำเลยได้ทำร้ายนายเขียวโดยเจตนาแต่ฝ่ายเดียว มีผิด ตามมาตรา ๒๔๙ แห่งกฎหมายอาญา ไม่ใช่ ม. ๒๕๓ ดังที่ ศาลอุทธรณ์ตัดสินมา ให้ จำคุกจำเลย ๒๐ ปี ตามเดิม
