เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยที่ ๑ ซึ่งไม่มีกรรมสิทธิในที่ดินรายพิพาทได้ไปทำสัญญาจำนองที่พิพาทซึ่งเปนของโจทก์ไว้แก่จำเลยที่ ๒ เมื่อวันที่ ๓๑/๑๐/๖๙ โจทก์จึงขอให้ห้ามจำเลยไม่ให้เกี่ยวข้องในที่ดินนี้ และขอให้ทำลายสัญญาจำนอง ศาลเดิมตัดสินยกฟ้อง ศาลฎีกาและศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า คดีนี้ต้องบังคับตามประมวลแพ่งฉะบับเดิม สัญญาจำนองนี้ใช้ไม่ได้ตาม ม.๓๐๕ เพราะจำเลยที่ ๑ ไม่ใช่เจ้าของที่ดินและไม่มีสิทธิจะจำนองได้ และสัญญาจำนองไม่ระบุทรัพย์สินที่จำนอง จึงห้ามมิให้จำเลยเกี่ยวข้องในที่พิพาทนี้(ศรี-หริศ-นล)ศาลชั้นต้น - พระพินิจดุลอัฏศาลอุทธรณ์ - นายแอสตัน
