คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๗ มกราคม ๒๔๘๔ เวลากลางวันมีคนร้ายลักกระบือของนายสมไป ครั้นณวันที่ ๓๑ มกราคม พรรคพวกของผู้เสียหายติดตามกระบือได้คืนมาตัวหนึ่ง โดยจำเลยเรียกค่าไถ่ ๒๕ บาท ทั้งนี้โดยจำเลยลักหรือรับไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้าย
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยฐานรับของโจร ตามมาตรา ๓๒๑
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่กล่าวถึงเวลาในเรื่องข้อหาเรื่องรับของโจร จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ฐานรับของโจรนั้นโจทก์กล่าวหาในระหว่างวันที่ ๒๗ ถึง ๓๑ มกราคม ๒๔๘๙ ซึ่งโจทก์ไม่สามารถทราบเวลาที่จำเลยรับกระบือนั้นไว้อย่างแน่นอน จึงไม่จำเป็นต้องกล่าวย้ำในข้อนี้ เพราะในเรื่องนี้ข้อหาฐานรับของโจรเป็นที่เห็นได้ว่า โจทก์ไม่สามารถทราบวันที่แน่นอนได้แล้ว ก็ย่อมไม่สามารถทราบเวลาได้อยู่เอง ฟ้องของโจทก์จึงไม่บกพร่องให้ยกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ แล้วให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาพิพากษาใหม่
