คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ต้องเสียค่าภาษีโรงร้านสำหรับปี พ.ศ.๒๔๗๕ เป็นเงิน ๓๔๕ บาท โดยโจทก์มีเรือน ๑ หลังซึ่งควรจะต้องเสียภาษีปีละ ๑๕ บาท เท่านั้น จึงขอให้จำเลยคืนเงินที่เรียกเกินไป ๓๓๐ บาท ได้ความว่าโจทก์ได้ให้ผู้เช่า ๆ คานเรือแลให้ใช้เรือนหลังนั้นด้วย จำเลยจึงได้ประเมินค่าเช่าเรือนคานเรือกับที่ดินที่ใช้ต่อเนื่องกัน ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาปัญหาข้อกฎหมายว่าคนเรือมิใช่สิ่งปลูกสร้างแลไม่ใช่ต่อเนื่องกับโรงเรือน
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ากรณีเป็นลักษณให้เช่าเรือนรวมกันไปกับคานเรือ และเห็นว่าคานเรือในคดีนี้เป็นสิ่งปลูกสร้างอันจะต้องเสียภาษีตามมาตรา ๖-๘ แห่งพ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนแลที่ดิน พ.ศ. ๒๔๗๕
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
