คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซึ่งเป็นนายกเทศมนตรีเรียกเก็บภาษีโรงเรือนจากจำเลยเกินไป 48 บาท ข้อเท็จจริงได้ความว่าโรงเรือนราย 1 โจทก์ให้บุตรอาศัย อีกราย 1 โจทก์อยู่เองและเคยเสียโรงค้าตลอดมาแต่ใน พ.ศ. 2486 จำเลยประเมินค่ารายปีสูงขึ้นศาลล่างพิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การให้บุตรอาศัยไม่มีข้อยกเว้นไม่ต้องเสียภาษี ส่วนที่โจทก์อยู่เองและใช้เป็นโรงค้าจำเลยมีสิทธิประเมินได้ตามพระราชบัญญัติภาษีโรงเรือนและที่ดิน โดยไม่ต้องเอาจำนวนที่เคยประเมินมาเป็นหลักคำนวณเสมอไป ส่วนพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าที่โจทก์อ้างเป็นเรื่องห้ามเจ้าของขึ้นค่าเช่าตามลำพัง คดีนี้ไม่ปรากฏว่า จำเลยประเมินค่ารายปีเกินสมควรจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
