เนื้อความคำพิพากษา
จ.ได้รับอนุญาตให้เปนผู้จำหน่ายฝิ่น พ. แล ก.คนของ จ.เป็นผู้ดูแลรับซื้อฝิ่นจากเจ้าพนักงานมาขาย วันหนึ่ง ก.ไปรับฝิ่นมาจากเจ้าพนักงาน ๑๒๐๐ หลอด ครั้นกลับมาถึงร้าน พ.ตรวจดูปรากฎว่ามีฝิ่นรั่วไหลออกจากหลอด ๑๕๒ หลอดจึงนำไปเปลี่ยนตามที่เคยปฏิบัติกันมา ครั้นมาตามทางก็ถูกจับฐานนำฝิ่นออกนอกร้าน ศาลเดิมยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษ พ.ปล่อย จ. แต่ฝิ่นของกลางให้ริบ พ.ตายก่อนฟังคำพิพากษา จ.ฎีกาคัดค้านเรื่องให้ริบฝิ่น ฎีกาวินิจฉัยว่า ทางพิจารณาได้ความว่าถ้ามีฝิ่นรั่วมาก ๆ ทางการเคยผ่อนผันให้นำฝิ่นออกนอกร้านมาเปลี่ยนได้ แล ก.เคยนำมาเปลี่ยน ๒-๓ ครั้งแล้ว ตามมาตรา ๕๐ พรบฝิ่นมีความว่า "ฝิ่นที่เปนของเลมิดพระราชบัญญัตินี้ให้ริบส่งแก่กรมฝิ่นเปนส่วนหลวง ฯลฯ" การวินิจฉัยปัญหากฎหมายในข้อนี้ จำต้องอาศรัยข้อวินิจฉัยถึงว่า พ.ได้ทำผิด พรบฝิ่นฤาไม่ แต่ข้อเท็จจริงปรากฎว่าหลอดฝิ่นรั่วมาจากเจ้าพนักงาน พ.นำออกนอกโรงเพื่อเอาไปเปลี่ยนต่อเจ้าพนักงานเพียงเท่านี้จำเลยยังไม่ควรมีความผิดตามมาตรา ๓๖-๓๗ จึงให้คืนฝิ่นแก่ จ.ไป
