คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์นำยึดทรัพย์ของจำเลย ผู้ร้องคัดค้าน ศาลเดิมไต่สวนแล้วฟังว่า ที่ดินเดิมเป็นของผู้ร้องซึ่งเป็นบิดาจำเลย ผู้ร้องยกกรรมสิทธิ์ให้จำเลยเด็ดขาดแล้ว จำเลยได้ปลูกห้องแถวตลอดมา จึงให้ยกคำร้องเสีย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า หนังสือยกให้ ใช้คำว่าพินัยกรรม แต่ไม่มีพะยานครบถ้วน พินัยกรรมใช้ไม่ได้ ทั้งผู้ร้องก็ยังมีชีวิตอยู่ จำเลยไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงให้ยกคำสั่งศาลเดิม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่ดินนี้แม้ผู้ร้องจะปกครองมือเปล่าก็ดี แต่เป็นชนิดที่บ้าน หากจะฟังว่าละทิ้งก็เป็น ๙ -๑๐ ปี ถ้าจะฟังว่าเป็นพินัยกรรมก็เป็นดังศาลอุทธรณ์กล่าว ถ้าฟังเป็นหนังสือยกให้ก็ไม่มีผลตามกฎหมาย เพราะทำกันเอง จำเลยพึ่งปกครองมาได้ ๔-๕ ปียังไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงให้ถอนการยึด
