คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นบิดาเด็กหญิงสะแหล่หา เด็กหญิงสะวะยาน เด็กชายบาราคาน และเด็กชายมะราดคาน มารดาของเด็กทั้งสี่ถึงแก่กรรม นายระสุคานตาของเด็กทั้งสี่ก่อนถึงแก่กรรมได้ทำพินัยกรรมแบ่งห้องแถวและที่ดินให้เด็กทั้งสี่ ให้จำเลยเป็นผู้ปกครอบเด็กซึ่งเป็นผู้เยาว์ และเป็นผู้ปกครองทรัพย์ของเด็ก ซึ่งเป็นคำสั่งไม่สมบูรณ์ขัดต่อกฎหมาย จำเลยทำผิดหน้าที่ผู้ปกครองทรัพย์ ขอให้พิพากษาว่าจำเลยไม่มีอำนาจปกครองและเป็นผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็กห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกับทรัพย์ของเด็กและให้คืนเงิน ๒๑,๒๘๐ บาท กับสั่งให้โจทก์เป็นผู้ปกครอง
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยไม่มีอำนาจเป็นผู้ปกครองทรัพย์และผู้ปกครองเด็ก โจทก์เป็นผู้ปกครองทรัพย์และผู้ปกครองเด็ก ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องกับทรัพย์ส่วนได้ของเด็ก กับให้จำเลยคืนเงิน ๒,๐๐๐ บาท พร้อมด้วยดอกเบี้ยให้โจทก์
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า โจทก์มีอำนาจเฉพาะปกครองผู้เยาว์เท่านั้น นอกจากนี้ให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ในเรื่องการตั้งผู้ปกครองทรัพย์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๖๘๗ นั้น มีบังคับไว้ว่า ให้ผู้ทำพินัยกรรมเป็นผู้แต่งตั้งขึ้น ส่วนการจดทะเบียนตามมาตรา ๑๖๘๘ มิได้บังคับว่า ให้ใครเป็นผู้นำไปจดทะเบียน ฉะนั้น ที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าไม่จำต้องเป็นเจ้ามรดกเป็นผู้จดทะเบียนเสมอไป ผู้รับแต่งตั้งก็ชอบที่จะนำไปจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ได้นั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วย ส่วนในเรื่องการจดทะเบียนเป็นผู้ปกครองทรัพย์นั้น ตามฟ้องโจทก์รับว่า นายระสุคานหรือรัสุคานทำพินัยกรรมตั้งให้จำเลยเป็นผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็ก ตามคำให้การและคำเบิกความของจำเลยว่า ได้ยื่นคำร้องขอเป็นผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็กต่อนายอำเภอกันตังซึ่งเป็นพนักงานเจ้าหน้าที่ในการนี้แล้ว และโจทก์ก็รับว่าจำเลยได้ไปร้องขอเป็นผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็กแล้วจริง
เช่นี้ จึงฟังได้ว่าจำเลยกำลังดำเนินการขอจดทะเบียนการตั้งผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็กตามพินัยกรรมเพื่อให้สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๖๘๘ แล้ว โจทก์จะแย่งการเป็นผู้ปกครองทรัพย์แทนเด็กไปจากจำเลยในระหว่างนี้ไม่ได้ ข้อโต้แย้งของโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
