คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพะนันโดยกล่าวว่าจำเลยเล่นไพ่ผ่องไทยพะนันเอาทรัพย์สินกันจำเลยให้การรับว่าเล่นไพ่ผ่องไทยโดยมิได้รับอนุญาตจริง แต่ไม่ได้พะนันเอาทรัพย์กัน คือจำเลยไปจับปลามาได้ ๑๐ ตัว จึงเล่นเพื่อตัดสินแบ่งปลา โจทก์จำเลยไม่สืบพะยาน ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า จำเลยเล่นเพื่อแบ่งปลาดุก ไม่มีความผิดพิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยรับว่าเล่นไพ่โดยไม่ได้รับอนุญาตจริง พ.ร.บ.การพะนัน ๒๔๗๘ ม.๕ วรรคท้ายให้สันนิษฐานไว้ก่อนว่า ผู้นั้นพะนันเอาเงินหรือทรัพย์สินอย่างอื่นแก่กัน ดังนี้การที่จำเลยกล่าวว่าไม่ได้พะนันเอาทรัพย์กัน จึงเป็นหน้าที่จำเลยแสดง เมื่อจำเลยไม่สืบพะยานก็ต้องด้วยข้อสันนิษฐาน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลล่างลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.การพะนัน ม.๑๒ ไพ่ของกลางริบ
