คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องเป็น ๓ ข้อดังนี้ (ก) ระหว่างเดือนพศจิกายน ๒๔๘๓ จำเลยเป็นเจ้าพนักงานบางไปกระทำการตรวจนับต้นยางไปสวนโจทก์เพื่อเสนอคณะกรมการประเมินให้ประเมินจำนวนยางทำได้ให้แก่โจทก์ รวมถึงการกำหนดโควตายางด้วยจำเลยได้เพทุบายเจตนาจะแกล้งให้โจทก์ต้องรับอาญา โดยจำเลยไม่ตรวจนับต้นยางสวนโจทก์บางส่วน จำเลยตรวจนับเพียง ๒๓๐ ต้น เท่านั้น (ข) ในระหว่างเดือนพฤศจิกายน ๒๔๘๓ จำเลยยังอาจถือเอาจำนวนต้นยางบางส่วนของโจทก์ที่จำเลยนับเพียง ๒๓๐ ต้น จดลงในหนังสือราชการซึ่งมีความว่า ต้นยางของโจทก์มีทั้งที่กรีดได้และไม่ได้ เพียง ๒๓๐ ต้น ความจริงต้นยางในสวนโจทก์มีถึง ๖๐๐ ต้น (ค) ในระหว่างเดือนพฤศจิกายน ๒๔๘๓ ถึงเดือนมกราคม ๒๔๘๔ จำเลยได้นำความซึ่งเป็นความเท็จไปร้องกล่าวโทษต่อเจ้าพนักงานสอบสวนว่าโจทก์นำความซึ่งโจทก์รู้อยู่แล้วว่าเป็นความเท็จมาแจ้งแก่จำเลยซึ่งเป็นเจ้าพนักงานยางว่าต้นยางในสวนโจทก์มี ๖๐๐ ต้น และจำเลยให้ถ้อยคำสนับสนุนอันเป็นเท็จว่าในสวนยางโจทก์มีต้นยางทั้งกรีดได้และไม่ได้เพียง ๒๓๐ ต้น โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องเห็นว่าฟ้องข้อ ก.และ ข.ไม่มีมูล ส่วนข้อ ค.เป็นฟ้องเคลือบคลุมอาจทำให้จำเลยเสียเปรียบ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าฟ้องข้อ ก.และข.ไม่เป็นฟ้อง จึงให้ยกเสีย ส่วนข้อ ค.เห็นว่าเป็นฟ้องไม่เคลือบคลุม จึงสั่งให้ศาลชั้นต้นดำเนินการไต่สวนต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องข้อ ก.และข้อ ข.ของโจทก์นั้น ถ้าได้อ่านประกอบกับข้อ ค.ก็ได้ความชัดเจนว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวในข้อ ก.และ ข. เป็นเหตุให้โจทก์ต้องรับอาญาฐานแจ้งความเท็จและโจทก์เป็นผู้ได้รับความเสียหาย โจทก์กล่าวรายละเอียดเกี่ยวกับการกระทำของจำเลยพอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดี เป็นฟ้องที่ถูกต้องตามมาตรา ๑๕๘ ประมวลวิธีพิจารณาความอาญาจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ย้อนสำนวนไปให้ศาลอุทธรณ์พิพากษาหรือมีคำสั่งในข้อเท็จจริงแห่งคดีต่อไป
