คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่ดินรายพิพาท จำเลยกับพวกบังอาจรื้อถอนโรงเรือนและเข้ายึดเอาที่ดินของโจทก์ จึงฟ้องขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าที่รายพิพาทเป็นที่ธรณีสงฆ์ โจทก์อยู่โดยอาศัย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันดั่งคำให้การของจำเลยจึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์และให้ขับไล่โจทก์จากที่รายพิพาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายหลายข้อ ศาลฎีกาตัดสินว่าประเด็นในคดีมีอยู่ว่าที่พิพาทนี้เป็นของโจทก์หรือของวัด บัดนี้โจทก์มาเปลี่ยนแปลงประเด็นขึ้นใหม่ว่าไม่ใช่วัดหรือไม่มีฐานะเป็นวัดแม้จะเป็นข้อกฎหมายก็ชื่อว่านอกประเด็น ส่วนฎีกาของโจทก์อีกข้อหนึ่งที่ว่า ศาลล่างฟังคำจำเลยเบิกความเป็นพะยานไมชอบด้วยวิธีพิจารณานั้นเป็นแต่ความคิดเห็นของโจทก์เองมิได้อ้างกฎหมายหรือหลักวิชากฎหมายสนับสนุนจึงมิควรรับวินิจฉัย จึงให้ยกฎีกาของโจทก์เสีย
