คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า จำเลยต้องโทษตามคำพิพากษาศาลทหารกรุงเทพฯซึ่งรวมโทษที่จำเลยได้ กระทำผิดครั้งก่อนและศาลรอการลงอาญาไว้ด้วย ระหว่างรับโทษนี้จำเลยหลบหนีที่คุมขังไป การกระทำผิดคดีนี้ยังไม่เกิน ๕ ปี โจทก์ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๖๓,๗๒ ศาลทหารกรุงเทพฯพิพากษาลงโทษ จำเลยตาม กฎหมายลักษณอาญามาตรา ๑๖๓ ข้อที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษ ให้ยกเสีย
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลทหารกลางเห็นว่าการเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบตามมาตรา ๗๒ นั้น ต้องปรากฏว่าจำเลยได้กระทำผิดครั้งนี้เมื่อพ้นโทษครั้งก่อนแล้ว ในคดีนี้ปรากฏว่าจำเลยได้กระทำผิดขึ้นขณะกำลังรับโทษในคดีก่อนอยุ่ จึงเพิ่มโทษไม่ได้ พิพากษายืนตามศาลทหารกรุงเทพฯ โจทก์ฎีกาว่า จำเลยต้องคำ พิพากษาให้จำคุกแต่ให้รอการลงอาญาไว้ การพ้นโทษต้องเริ่มนับแต่วันที่ศาลพิพากษาให้รอการลงอาญา เมื่อจำเลยทำผิดขึ้นอีกในระยะเวลา ๕ ปีจึงควรเพิ่มโทษจำเลยได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกระทำผิดครั้งที่ ๓ นี้ ในขณะกำลังรับโทษของการกระทำผิดครั้งที่ ๒ และครั้งที่ ๑ รวมกันอยู่โดยที่ศาลได้ยกเอาโทษที่รอการลงอาญาไว้นั้นมารวมเข้าด้วย จะถือว่าจำเลยพ้นโทษไปแล้วไม่ได้เมื่อจำเลยกำลังรับโทษสำหรับความผิดครั้งที่ ๑ ที่ ๒ อยู่ จึงยกเอามาตรา ๗๒ มาเพิ่มโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตาม ศาลล่าง
