คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเช่าตึกของโจทก์เพื่อการค้ามีกำหนด 1 ปีครบกำหนดแล้วโจทก์บอกเลิกการเช่า แต่จำเลยไม่ออกจากตึกเช่าจึงขอให้ศาลบังคับจำเลยต่อสู้ว่า เช่าเพื่ออยู่อาศัยย่อมได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยเช่าเพื่อการค้า จึงพิพากษาขับไล่จำเลยกับบริวารออกไปจากตึกพิพาทจำเลยอุทธรณ์ โดยมีข้อหลวงยุติธรรมรับรองให้อุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ศาลอุทธรณ์คงฟังว่า จำเลยเช่าเพื่อการค้าส่วนข้อบอกกล่าวเลิกการเช่า จำเลยโต้เถียงว่าไม่ชอบด้วยกฎหมายนั้น
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การเช่าตึกพิพาทมีกำหนดเวลา 1 ปี เมื่อครบ 1 ปีแล้วสัญญาเช่าย่อมระงับโดยมิต้องบอกกล่าว เมื่อไม่จำต้องบอกกล่าวจึงไม่จำต้องวินิจฉัยว่า การบอกกล่าวนั้นชอบหรือไม่ ฯลฯ จึง พิพากษายืนจำเลยฎีกาต่อมาศาลฎีกาเห็นว่า
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยข้อกฎหมายไว้ถูกต้องแล้ว
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
