คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๐๐, ๓๙๐, ๘๓, ๙๑ พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๓, ๑๕๗ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔, ๗, ๘, ๑๕, ๖๗, ๑๐๒ ริบเมทแอมเฟตามีนของกลางที่เหลือจากการตรวจพิสูจน์ จำเลยที่ ๑ ให้การรับสารภาพข้อหากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นรับอันตรายสาหัส และรับอันตรายแก่กาย และขับรถโดยประมาทหรือน่าหวาดเสียวอันอาจเกิดอันตรายแก่บุคคลหรือทรัพย์สิน ส่วนข้อหาอื่นให้การปฏิเสธ จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ ให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ยกฟ้องจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค ๑ พิพากษายืน จำเลยที่ ๑ ฎีกา โดยผู้พิพากษาซึ่งพิจารณาและลงชื่อในคำพิพากษาศาลชั้นต้นอนุญาตให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ ๑ ฎีกาขอให้รอการลงโทษจำคุกในความผิดข้อหากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสนั้น เห็นว่า แม้ความผิดข้อหากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัส จำเลยที่ ๑ จะได้ชดใช้ค่าเสียหายให้แก่จำเลยที่ ๒ ที่ ๓ และที่ ๔ จนไม่ติดใจเอาความ ซึ่งศาลล่างทั้งสองก็นับเป็นเหตุบรรเทาโทษและลดโทษให้แก่จำเลยที่ ๑ โดยลงโทษในสถานเบาแล้ว เมื่อศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลยที่ ๑ ในข้อหามีเมทแอมเฟตามีนไว้ในครอบครองโดยไม่ได้รับอนุญาตโดยไม่รอการลงโทษ หากศาลฎีกาจะพิพากษา แก้เป็นให้รอการลงโทษในความผิดข้อหากระทำโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายสาหัสก็จะเห็นได้ว่า เป็นการลักลั่นไม่เหมาะสม แม้จะเป็นความผิด ๒ กระทง ก็ตาม ดังนั้น หากศาลจะรอการลงโทษหรือไม่รอการลงโทษ ก็ควรจะเป็นอย่างเดียวกัน มิใช่กระทงหนึ่งรอการลงโทษ แต่อีกกระทงหนึ่งไม่รอการลงโทษ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
