คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตาม พ.ร.บ. จราจรทางบก พ.ศ. 2522 มาตรา 43 (4) (5) (8) , 122 , 134 , 148 , 157 , 160 , 160 ทวิ พ.ร.บ. รถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 12 , 42 , 64 , 66 ป.อ. มาตรา 33 , 83 , 91
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยทั้งสองและริบรถจักรยานยนต์ของกลาง ซึ่งเป็นทรัพย์ที่จำเลยทั้งสองใช้ในการกระทำความผิด ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องเป็นนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด เป็นเจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลางได้ให้ผู้อื่นเช่าซื้อไป ผู้ร้องไม่ได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด ขอให้ศาลสั่งคืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง โจทก์ยื่นคำคัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ใช่เจ้าของรถจักรยานยนต์ของกลาง และผู้ร้องได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำความผิด
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้คืนรถจักรยานยนต์ของกลางแก่ผู้ร้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 9 พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
ที่โจทก์ฎีกาว่า หนังสือมอบอำนาจของผู้ร้องระบุให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจแต่งตั้งทนายความในการดำเนินคดีเฉพาะทางแพ่ง ทางอาญา และล้มละลายโดยมิได้ระบุว่าให้มีอำนาจยื่นคำร้องขอคืนของกลางต่อศาลได้ และการยื่นคำร้องขอคืนของกลางไม่ถือว่าเป็นการดำเนินคดีอาญานั้น เห็นว่า การขอคืนของกลางตาม ป.อ. มาตรา 36 เป็นส่วนหนึ่งของคดีอาญาซึ่งตามหนังสือมอบอำนาจก็ระบุไว้ชัดเจนให้ผู้รับมอบอำนาจมีอำนาจดำเนินคดีแทนทั้งทางแพ่ง ทางอาญา และล้มละลายจนกว่าคดีถึงที่สุด ดังนั้น นายศิริพงษ์ ผู้รับมอบอำนาจจึงมีอำนาจยื่นคำร้องขอคืนของกลางแทนผู้ร้องได้ นอกจากนี้ในหนังสือมอบอำนาจดังกล่าวยังระบุให้ผู้รับมอบอำนาจตั้งตัวแทนหรือผู้รับมอบอำนาจช่วง ให้ดำเนินการแทนได้ภายในขอบเขตที่ได้ระบุไว้ในหนังสือมอบอำนาจนี้ โดยเฉพาะเมื่อนายศิริพงษ์ก็ได้ทำหนังสือมอบอำนาจให้นายอำนาจผู้รับมอบอำนาจช่วงดำเนินการยื่นเรื่องราว
ลงชื่อในเอกสารต่าง ๆ เกี่ยวกับการขอรับรถจักรยานยนต์ของกลางคืน อันหมายถึงการยื่นคำร้องขอรถจักรยานยนต์ของกลางคืนต่อศาลนั่นเอง จึงถือได้ว่า ผู้ร้องได้มอบอำนาจให้นายอำนาจผู้รับมอบอำนาจช่วงยื่นคำร้องต่อศาลขอคืนของกลางได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
