เนื้อความคำพิพากษา
แม้องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านทาน ที่ ๑ กระทรวงมหาดไทย ที่ ๒ ผู้ถูกฟ้องคดีจะเป็นหน่วยงานทางปกครอง ตามมาตรา ๓ แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. ๒๕๔๒ แต่เหตุแห่งการฟ้องคดีนี้ผู้ฟ้องคดีทั้งสองกล่าวอ้างว่า ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ กับพวกกระทำละเมิดต่อผู้ฟ้องคดีทั้งสองโดยนำรถแบคโฮขนาดใหญ่ รถยนต์กระบะบรรทุก รถจักรยานยนต์พ่วงข้างและรถเข็น มีเครื่องเลื่อยยนต์เข้าตัดโค่นต้นไม้ยืนต้นในบริเวณแนวเขตโฉนดที่ดินของผู้ฟ้องคดีทั้งสองได้รับความเสียหาย ส่วนผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองอ้างว่า ข้อเท็จจริงยังไม่อาจรับฟังเป็นที่ยุติได้ว่า ต้นไม้ที่ได้รับความเสียหายปลูกอยู่ในบริเวณแนวเขตโฉนดที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ฟ้องคดีทั้งสอง
อันเป็นการโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิในที่ดิน การที่จะวินิจฉัยว่าการกระทำของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองเป็นการกระทำละเมิดต่อผู้ฟ้องคดีทั้งสองหรือไม่ เป็นเพียงผลของการวินิจฉัยปัญหาเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินพิพาท หากศาลวินิจฉัยว่าแนวเขตที่ดินพิพาทเป็นของผู้ฟ้องคดีที่ ๑ การที่ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองกระทำการตามฟ้องก็เป็นการกระทำละเมิดต่อผู้ฟ้องคดีทั้งสอง แต่หากที่ดินพิพาทเป็นที่ดินอันเป็นสาธารณสมบัติของแผ่นดินตามที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๑ กล่าวอ้าง หรือเป็นทรัพย์สินของกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เพื่อใช้ในการจัดรูปที่ดินตามที่ผู้ถูกฟ้องคดีที่ ๒ กล่าวอ้าง จะเป็นผลให้การกระทำของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองไม่เป็นละเมิด ดังนั้น จึงเห็นได้ว่า การที่ผู้ฟ้องคดีทั้งสองใช้สิทธิฟ้องคดีนี้ ก็เพื่อขอให้ศาลรับรองคุ้มครองสิทธิในที่ดินของตนเป็นสำคัญ ข้อพิพาทในคดีนี้จึงเป็นคดีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิในที่ดินที่อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลยุติธรรม (ไม่มี -) - -
