คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยได้ตกลงจะขายที่ดินโฉนดที่ ๔๙๕๕-๔๙๕๖-๖๒๖๒ ให้โจทก์เปนเงิน ๕๑๐๐๐ บาท โจทก์ได้วางเงินมัดจำไว้แล้ว ๕๐๐๐ บาทสัญญาว่าจะโอนกรรมสิทธิให้ภายในเดือนธันวาคม พ.ศ. ๒๔๖๙ แลจำเลยได้มอบให้ ข. บิดาจำเลยเปนผู้จัดการแทน ต่อมา ข. ได้ขอให้โจทก์นำเงิน ๓๙๙๗๐ บาท เศษไปใช้ ค. ผู้รับจำนองที่ดินรายนี้ ครั้นถึงกำหนดโอน โจทก์ได้นำเงินอีก ๖๐๒๙ ยาท เศษไปให้แก่ จำเลย ๆ ไม่ยอมรับ โจทก์จึงฟ้องขอให้บังคับจำเลยรับเงิน ฝ่ายจำเลยฟ้องแย้งว่า โจทก์ผิดสัญญาและ จำเลยไม่เคยแต่งตั้งให้ ข. เปนตัวแทนจัดการ ศาลจังหวัดฉะเชิงเทราว่าจำเลยผิดสัญญาจึงบังคับให้จำเลยโอน ต่อมาจำเลยไม่นำเงินค่าทนายแลค่าธรรมเนียมมาเสียตามหมายบังคับของศาลจังหวัด ๆ จึงสั่งให้ยึดทรัพย์ จำเลยได้นำเงินจำนวนนี้มาวางศาล ต่อมา ล. รักษาทรัพย์ยื่นคำร้องว่า จำเลยมาขู่เก็บเงินค่าเช่าโรงร้านที่ยึดไว้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลจังหวัดมีคำสั่งให้ ส. ผู้ร้อง+ผู้เก็บค่าเช่าต่อไป ถ้าจำเลยหาประกันได้ จึงจะอนุญาตให้เก็บ ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าจำเลยผิดสัญญาให้โอนที่ดินให้แก่โจทก์ ส่วนเรื่องคำสั่งของศาลจังหวัดให้จำเลยหาประกันเพื่อเก็บเงินค่าเช่านั้นไม่ชอบ เพราะการออกหมายยึดนั้นเพื่อเร่งรัดเงินตามหมายแต่เงินจำนวนนี้จำเลยได้นำมาวางที่ศาลแล้ว จึงสั่งให้ยกคำสั่งศาลจังหวัดเสีย โจทก์จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าจำเลยได้มอบหมายให้ ข. บิดาเปนผู้จัดการตลอดจนการรับเงิน เมื่อ ข. บอกให้โจทก์นำเงินไม่ให้ ค. เพื่อจะได้ไถ่ถอนการจำนองที่ดินมาโอนให้ก็อยู่ในขอบเขตร์ ซึ่งตัวแทนจะต้องรับผิดชอบ แลการตั้งตัวแทนจัดการซื้อขายที่ดินนี้ ไม่มีกฎหมายบังคับว่าต้องทำเปนหนังสือ ที่ ศาลล่างบังคับคดีนั้นชอบแล้วส่วนเรื่องคำสั่งคำร้องนั้น ศาลเดิมสั่งให้ ส. เก็บเงินค่าเช่าต่อไปนั้นถูกแล้ว ศาลเดิมสั่งให้ ส. เก็บเงินค่าเช่าต่อไปนั้นถูกแล้ว เพราะคู่ความไม่ได้เถียงถึงการยึดทรัพย์ระหว่างอุทธรณ์เปนแต่พิพาทกันถึงเรื่องการเก็บค่าเช่าแลการหาประกันเท่านั้น
