คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยทั้ง ๓ จะเข้าค้นบ้าน พ. เข้าขัดขวางจึงเกิดต่อสู้กันขึ้น พ. หนีจำเลยไล่จับ พ. ในขณะนั้น ข. จำเลยที่ ๑ ร้องขึ้นว่าพวกเรายิงจับเปนไม่ได้ให้จับตาย จำเลยที่ ๒ ได้ยิงถูก พ. เปนบาดแผลสาหัส ศาลเดิมพิพากษาว่า จำเลยที่ ๑ และ ที ๒ มีผิดฐานพยายามฆ่าคนตาม ม. ๒๔๙ และ ๖๐ ส่วนจำเลยที่ ๓ มีผิดเพียงฐานประทุษร้ายร่างกายตาม ม. ๒๕๔
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษจำเลยที่ ๑ ยืนตาม ศาลเดิม แต่เห็นว่าจำเลยที่ ๒ แลจำเลยที่ ๓ ไม่มีความผิดให้ปล่อยตัวไป จำเลยที่ ๑ แลโจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ ๑ มีความผิดฐานเปนตัวการตาม ม. ๒๔๙ - ๖๐ และ ๖๔ แห่งกฎหมายลักษณอาญา จำเลยที่ ๒ มีผิดเช่นเดียวกับจำเลยที่ ๑ การที่ จำเลยที่ ๒ กระทำไปนั้นไม่เรียกว่ากระทำตามคำสั่งที่ ๒ กระทำไปนั้นไม่เรียกว่ากระทำตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายตาม ม. ๕๒( ๒ ) ส่วนจำเลย ที่ ๓
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
