คำฟ้องและคำให้การ
ทาง พิจารณาได้ความว่า ป. และ ก. จำเลยขึ้นไปบนเรือน พ. ๆ เอามีดฟัน ป. ทีหนึ่ง ป. และ ก. โดดหนี พ. วิ่งไล่ตามไป ก. กลับหันเข้าสู้ พ. แต่ ป. วิ่งเลยไป พ. สู้ไม่ได้วิ่งหนี ก. และ ส. ก็วิ่งไล่ไปทำร้าย พ. ตายดังนี้ ศาลเดิมตัดสินลงโทษจำเลยทั้ง ๓ ตาม ม. ๒๔๙ ให้จำคุกตลอดชีวิตร์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยสมคบกันไปฆ่า พ. โดย ส. รักเมีย พ. หรือสมคบกันไปปล้นทรัพย์ ทั้ง ๒ อย่างนี้ จำเลยมีผิดตาม ม. ๒๕๐ ให้ จำคุกตลอดชีวิตร์ ป. แล ก. เท่านั้นฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ป. แล ก. มีผิดตาม ม. ๒๔๙ แต่เมื่อความผิดของจำเลยทั้ง ๓ ตกอยู่ในลักษณคดีเดียวกันกับ ป. แล ก. ดังนี้ ศาลฎีกาจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้ ลงโทษ ส. ตาม ม. ๒๔๙ ด้วย
