คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยที่ 1 รับผิดตามสัญญาโอนขายลดตั๋วเงินและให้จำเลยที่ 2 รับผิดตามสัญญาค้ำประกัน โดยให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชำระเงินจำนวน 3,635,315.91บาท พร้อมดอกเบี้ยอัตราร้อยละ 21 ต่อปี ของต้นเงิน 2,635,752.08บาท นับแต่วันฟ้องจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ยื่นคำร้องลงวันที่ 7 เมษายน 2538 ขอขยายระยะเวลายื่นฎีกาหลังจากครบกำหนดระยะเวลายื่นฎีกาแล้ว 2 วัน อ้างเหตุว่า เมื่อวันที่4 เมษายน 2538 ซึ่งเป็นวันครบกำหนดยื่นฎีกา ทนายโจทก์ขับรถยนต์กลับจากจังหวัดระนองแล้วเกิดอุบัติเหตุทำให้ยื่นฎีกาไม่ทันกำหนดศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วเห็นว่า คดีไม่มีพฤติการณ์พิเศษหรือเหตุสุดวิสัย มีคำสั่งให้ยกคำร้องโจทก์ อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืนโจทก์ ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ทนายโจทก์ได้ยื่นคำร้องขออนุญาตขยายเวลากำหนดยื่นฎีการวมสองครั้งแล้ว ต่อมาทนายโจทก์อ้างว่าต้องเดินทางไปจัดการปัญหาเรื่องที่ดินที่จังหวัดระนอง เมื่อเสร็จธุรกิจแล้วทนายโจทก์ขับรถยนต์กลับกรุงเทพมหานคร
เช้ามืดของวันสุดท้ายที่จะต้องยื่นฎีกา แต่รถยนต์ออกจากจังหวัดระนองไปได้ประมาณ 20 กิโลเมตรเศษ ก็เกิดอุบัติเหตุตกคูน้ำข้างถนนต้องนำรถยนต์ไปซ่อม ทนายโจทก์นั่งรถยนต์โดยสารเข้ากรุงเทพมหานครทำฎีกาใหม่ไปยื่นต่อศาลหลังจากพ้นกำหนดเวลาที่ขอขยายไว้ การที่ทนายโจทก์อ้างเหตุรถยนต์เสียหายเป็นเหตุให้ยื่นฎีกาไม่ทันกำหนดนั้น ทนายโจทก์มิได้ยื่นหลักฐานประกอบการไต่สวนแต่ประการใดถึงแม้ว่ารถยนต์ส่วนตัวของทนายโจทก์จะเกิดเสียหายในวันสุดท้ายที่จะต้องยื่นฎีกา แต่ทนายโจทก์มิได้ดำเนินการยื่นคำร้องขอต่อศาลชั้นต้นที่ตนอยู่ในเขตศาลในขณะนั้นตามที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 10 เปิดโอกาสไว้ หรือแจ้งต่อกรรมการโจทก์หรือผู้รับมอบอำนาจโจทก์เพื่อให้ตัวความไปร้องต่อศาลชั้นต้นเอง ฉะนั้นเหตุการณ์ตามที่ทนายโจทก์กล่าวอ้างจึงถือไม่ได้ว่ามีพฤติการณ์พิเศษและมีเหตุสุดวิสัยพิพากษายืน
