คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยต้องโทษให้อยู่ภายในเขตต์ที่อันมีกำหนด แล้วหลบหนีออกไปจากเขตต์ที่กำหนดเมื่อวันที่ ๓๐ มีนาคม พ.ศ. ๒๔๗๙
โจทก์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๒ สิงหาคม พ.ศ. ๒๔๘๐ ขอให้ลงโทษตาม ม. ๑๗๐ แล พ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ม. ๗ - ๙
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยได้กระทำผิดในขณะที่ยังมิได้ใช้ พ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย ตามกฎหมายลักษรอาญามาตรา ๗ - ๑๒ จะใช้อาญากักกันลงแก่จำเลยที่ได้กระทำผิดก่อน พ.ร.บ. ดังกล่าวแล้วไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๑๗๐ แต่ให้ยกคำขอที่ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ. กักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย
