คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ได้ความตามข้อโจทก์หาและคำรับของจำเลยว่า จำเลยได้มีไว้ซึ่ง " มูลฝิ่น " หนัก ๒๑ กรัม โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน และได้ความว่า ในท้องที่และเวลาที่เกิดเหตุเรื่องนี้รัฐบาลได้ขาย " มูลฝิ่น " คงขายแต่ " ฝิ่น " ตามน้ำหนักกรัมละ ๔ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยผิดตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๓ มาตรา ๕๓ ซึ่งได้แก้ไขโดย พ.ร.บ.ฝิ่น ( ฉบับที่ ๔ ) ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ให้ปรับ ๕ เท่าราคาฝิ่น ซึ่งเมื่อลดเพราะรับสารภาพกึ่งหนึ่งแล้ว คงปรับ ๒๑๐ บาท
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ปรับ ๕๐ บาท โจทก์ฎีกาว่า ค่าปรับเรื่อง " มูลฝิ่น " ต้องคำนวณจาก " ราคาฝิ่น "
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ มาตรา ๕๓ ซึ่งได้แก้ไขใหม่โดย พ.ร.บ.ฝิ่น ( ฉบับที่ ๔ ) พ.ศ. ๒๔๘๑ มาตรา ๖ ความตอนท้าย ๒ วรรคที่บัญญัติในเรื่อง " ราคาฝิ่น " และ " ราคามูลฝิ่น " อันจะตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับนั้น วรรคหลังบัญญัติว่า " ราคามูลฝิ่น..." ให้ถือเอา " ราคาฝิ่น " ตามวรรคก่อนแต่ " ราคามูลฝิ่น " แล้วแต่กรณี ฉะนั้นเมื่อกรณีนี้เป็นเรื่อง " มูลฝิ่น " ก็ต้องถือเอา " ราคามูลฝิ่น " ตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับตามในวรรคก่อนมิได้บัญญัติให้ถือเอา " ราคาฝิ่น " แต่อย่างเดียว จึงไม่มีมีทางที่จะตีความไปดั่งที่โจทก์เข้าใจ
อนึ่งเมื่อเทียบดูกับมาตรา ๕๑ ก็จะเห็นได้ว่ามาตรา ๕๓ หาได้ประสงค์จะให้ถือเอา " ราคาฝิ่น " มาตั้งเป็นเกณฑ์คำนวณค่าปรับในคดีเรื่องมูลฝิ่นเหมือนมาตรา ๕๑ ไม่
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ( อ้างฎีกาที่ ๑๐๓๗/๒๔๘๒,๑๑๑๗/ ๒๔๙๒,๑๖๔๑/๒๔๙๓,
