คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยพาเด็กหญิงระเบียบอายุ ๑๒ ปี ไปจากผู้ปกครองโดยความรักใคร่และคิดจะเลี้ยงดูเปนภรรยา โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๔๖-๒๔๗ และ ๒๗๕ ศาลล่างทั้ง ๒ ตัดสินให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเปนปัญหากฎหมายว่า แม้ หญิงระเบียบไปกับจำเลยโดยสมัคร์ใจก็ดี แต่พึ่งมีอายุ ๑๒ ปี จำเลยต้องมีผิดตาม ม.๒๗๕
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ผู้ที่จะมีผิดตามมาตรา ๒๗๕ นี้ จะต้องให้ได้ความว่าจำเลยพาไปโดยเจตนาจะหากำไรหรือเพื่ออนาจาร เพียงแต่ได้ความว่าเด็กไปโดยสมัคร์ใจอย่างเดียวยังไม่พอ และในคดีนี้ข้อเท็จจริงไม่ปรากฏว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตตามเกณฑ์ทีกล่าวนี้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง
