คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขณะเป็นพระภิกษุในพุทธศาสนา ได้ชำเราร่วมประเวณีกับนางม่วยบนกุฎีที่จำเลยอาศัย ซึ่งตั้งอยู่ในบริเวณสำนักวิปัสนากรรมฐานของพระภิกษุสามเณร และเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูปขนาดใหญ่อันเป็นปูชนีย์วัตถุที่เคารพในศาสนาพุทธ อันเป็นการเหยียดหยามศาสนาอย่างร้ายแรง ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 206จำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นเชื่อว่าจำเลยได้ร่วมประเวณีกับนางม่วยจริงดังฟ้องแต่การร่วมประเวณีของจำเลยกระทำเพื่อปลดเปลื้องความใคร่ ไม่มีเจตนาเหยียดหยามศาสนาพุทธ ไม่มีผิด พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในกุฎีของจำเลยมีพระพุทธรูปอยู่หลายองค์ตั้งอยู่บนโต๊ะบูชาบริเวณรอบ ๆ กุฎีมีพระพุทธรูปกับพระพุทธฉายซึ่งติดกับตัวเขาวัง กุฎีนี้พระภิกษุสงฆ์ได้ใช้เป็นที่ปฏิบัติวิปัสนากรรมฐาน มีการทอดกฐิน นมัสการพระพุทธรูปเป็นประจำทุกปีเป็นสถานที่เคารพในทางพุทธศาสนา การกระทำของจำเลย แม้อาจเป็นการเพื่อปลดเปลื้องความใคร่ แต่เมื่อกระทำ ณ สถานที่เคารพดังกล่าวจึงเป็นการเหยียดหยาม เพราะจำเลยย่อมเล็งเห็นผลแห่งการกระทำได้พิพากษากลับ แต่ให้รอการลงโทษไว้โจทก์ฎีกาว่า ไม่ควรรอการลงโทษ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้องศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยขณะเป็นพระภิกษุ ได้ร่วมประเวณีกับนางม่วยที่พื้นกุฎีข้างเตียงนอน กุฎีของจำเลยอยู่บนเขาวัง จังหวัดเพชรบุรี มีกุฎีพระใกล้เคียงหลายหลังมีพระพุทธรูปพระฉายอยู่บนเขาวัง เป็นสถานที่ที่ประชาชนเคารพนับถือ จึงมีปัญหาว่าการกระทำของจำเลยจะเป็นผิดฐานเหยียดหยามศาสนาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 206 หรือไม่ ที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกาได้พิจารณาความข้อนี้แล้วเห็นว่า การที่จำเลยซึ่งเป็นภิกษุในขณะนั้นได้กระทำการร่วมประเวณีกับหญิงในกุฎีอันอยู่ในบริเวณสถานที่อันพุทธศาสนิกชนเคารพ เช่นนี้เป็นการไม่สมควรอย่างยิ่ง แต่จะถือว่าเป็นการเหยียดหยามศาสนาตามความในมาตรา 206 ยังไม่ถนัดจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
