คำฟ้องและคำให้การ
ศาลเดิมฟังข้อเท็จจริงว่าฝิ่นของกลางราคา ๑๖ บาท ๒๐ สตางค์ เป็นของ ช.ซึ่ง ว.จำเลยมิได้สมคบกับ ช.ในการมีฝิ่นปรากฎแต่ว่า ว. หยิบกะป๋องฝิ่นของ ช.ไปในเวลาที่เจ้าพนักงานทำการจับกุมซึ่งศาลเดิมเห็นว่าอาจเป็นการช่วยเหลือมิให้ ช.ถูกจับ จึงพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาในปัญหากฎหมายว่าจำเลยควรมีผิดฐานเป็นผู้สมคบกับ ช.มีฝิ่นเถื่อนหรืออย่างน้อยก็ควรมีผิดฐานสมรู้ตาม ม.๖๕ ข้อ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าคดีนี้ต้องบังคับข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์อาศัยข้อเท็จจริงจากศาลเดิมว่าจำเลยมิได้สมคบกับ ช. ฉะนั้นประเด็นข้อนี้เป็นอันยุตติโจทก์ฎีกาไม่ได้ส่วนข้อที่ว่าจำเลยจะมีผิดฐานสมรู้ตาม ม.๖๕ หรือไม่ เห็นว่าคดีนี้ปรากฎแต่เพียงว่าจำเลยหยิบกะป๋องฝิ่นของ ช.ไปในเวลาเจ้าพนักงานจับกุมอาจเป็นการช่วยเหลือ ช.มิให้ถูกจับกุม การกระทำของจำเลยยังไม่เรียกว่าเป็นการสมรู้เข้าในมาตรา ๖๕ ข้อ ๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
