คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยเปนเจ้าพนักงานแผนกทะเบียนปืน จำเลยแนะนำผู้ที่มาขออนุญาตมีปืนว่าต้องให้ จำเลยซื้อให้ถ้าใครไม่ทำตาม จำเลยก็กักใบ อนุญาตเสียทำให้ชักช้า พวกที่ขอ อนุญาตอยากได้ปืนจำต้องมอบเงินให้ จำเลย ๆ ก็รวบรวมใบอนุญาตแบบ ป. มณฑล ๕ ซึ่งออกไปแล้ว ๑๔ ฉบับ ไปซื้อปืนมาจากร้าน ม. โดยราคาต่ำกว่าที่ จำเลยเรียกเอาจากพวกที่ขออนุญาตครั้นซื้อมาได้แล้ว จำเลยก็โอนไขว้กระบอกให้แก่ผู้ขอ อนุญาตบางที่ จำเลยก็เอาไปโดนให้แก่ผู้ที่ยังไม่ทันได้รับ อนุญาตให้มีแบบ ป. ๕ มณฑลบ้างดังนี้ ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์เห็นว่าการกระทำของ จำเลยไม่เรียกว่า จำเลยมีอาวุธปืนไว้จำหน่ายโดยปรกติธรรม เปนแต่ จำเลยเบียดแว้งหาประโยชน์จากพวกที่ได้รับอนุญาตให้มีปืน จึงตัดสินยกฟ้อง โจทก์ ฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมายว่า จำเลยควรมีผิดฐานค้าขายหรือมีปืนโดยไม่ได้รับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ถ้าจำเลยซื้อปืนมาแล้วมอบให้แก่ผู้ได้รับ อนุญาตตรงไปตรงมาแล้วจำเลยก็ยังไม่มีผิดต่อ พรบ อาวุธปืน คงเปนความผิดระหว่างตัวแทนกับตัวการเท่านั้น แต่จำเลยโอนปืนของคนหนึ่งให้แก่อีกคนหนึ่ง หรือ จำเลยโอนปืนของอีกคนหนึ่งไปให้แก่อีกคนหนึ่งซึ่งยังไม่ได้รับ อนุญาตให้มีปืนดังนี้ จำเลยมีผิดฐานโอนปืนโดยไม่ได้รับ อนุญาตตาม พรบ อาวุธปืน ร.ศ. ๑๓๑ ม. ๓๔ ข้อ ๑ จึง ตัดสินให้จำคุกจำเลย ๑ เดือนปืนของกลางให้คือแก่เจ้าของไป
