คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์กับพวกได้ลงทุนปฏิสังขรณ์วัดเขาพนมวังซึ่งเป็นวัดร้างและปลูกสร้างสำนักสงฆ์ขึ้น ได้นิมนต์พระภิกษุไปจำพรรษาในวัดนั้น ต่อมาจำเลยซึ่งเป็นนายอำเภอได้ออกคำสั่งห้ามมิให้โจทก์ปลูกสร้างสำนักสงฆ์ต่อไป ที่สร้างแล้วให้รื้อภายใน ๑๕ วัน โจทก์ได้ทราบคำสั่งแล้วไม่ปฏิบัติการ จำเลยจึงเรียกตัวโจทก์ไปสอบสวนและควบคุมโจทก์ไว้ในที่สุดอัยยการส่งฟ้องยังศาล แต่ศาลยกฟ้อง โจทก์จึงได้ฟ้องคดีนี้ขอให้ลงโทษจำเลย. ศาลชั้นต้นตัดสินว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๗๐.
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าพระราชบัญญัติปกครองคณะสงฆ์ให้อำนาจจำเลยดูแลวัดร้าง การที่โจทก์มาทำอะไรในวัดร้านี้ โดยมิได้ขออนุญาตจากจำเลยก่อนจึงเป็นการมิชอบ จำเลยย่อมมีอำนาจที่จะจัดการตามที่จำเลยได้กระทำไปได้ ไม่เป็นการผิดกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์.
