คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาให้คู่ความฟังเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2533วันที่ 9 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องขอขยายระยะเวลาอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งว่าอนุญาตขยายระยะเวลา 15 วัน นับแต่วันครบกำหนดวันที่ 30 เมษายน 2533 จำเลยที่ 1 ยื่นอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งว่าศาลได้อนุญาตให้ขยายระยะเวลาอุทธรณ์ออกไปอีก 15 วันตามคำร้องฉบับวันที่ 9 เมษายนศกนี้ ครบกำหนดอุทธรณ์ในวันศุกร์*ที่27 เมษายน ศกนี้ แต่จำเลยยื่นอุทธรณ์ในวันจันทร์ที่ 30 เมษายน 2533จึงเกินกำหนดระยะเวลาที่ศาลอนุญาต ไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยที่ 1 ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยกคำร้องจำเลยที่ 1 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2533 จำเลยที่ 1 มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ภายในกำหนด 1 เดือน
นับแต่วันที่ได้อ่านคำพิพากษา วันสุดท้ายที่จำเลยมีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้คือวันที่ 12 เมษายน 2533 เมื่อศาลอนุญาตให้ขยายระยะเวลาไป 15 วัน นับแต่วันที่ครบกำหนด จึงต้องนับต่อจากวันสุดท้ายแห่งระยะเวลาเดิมคือเริ่มนับตั้งแต่วันที่ 13 เมษายน 2533มิใช่วันที่ 17 เมษายน 2533 แม้ว่าวันที่ 12 ถึง 15 เมษายน 2533เป็นวันหยุดราชการ ก่อนที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งขยายระยะเวลาอุทธรณ์จำเลยที่ 1 มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ในวันที่ 16 เมษายน 2533 ซึ่งเป็นวันที่เริ่มทำงานใหม่ได้ เพราะประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 193/8 (เดิมมาตรา 161) และประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 22 บัญญัติไว้ว่าให้กระทำได้ แต่ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งขยายระยะเวลาอุทธรณ์แล้วก็ต้องบังคับตามบทบัญญัติมาตรา 193/1 (เดิมมาตรา 156)
แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ซึ่งให้นับเอาวันที่ต่อจากวันสุดท้ายของระยะเวลาเดิมเป็นวันเริ่มต้นแห่งระยะเวลาที่ขยายออกไป ดังนั้น จำเลยที่ 1 มีสิทธิยื่นอุทธรณ์ได้ภายในวันที่ 27 เมษายน 2533 เป็นวันสุดท้าย แต่จำเลยที่ 1ยื่นอุทธรณ์ในวันที่ 30 เมษายน 2533 จึงเกินกำหนดระยะเวลาที่ศาลชั้นต้นอนุญาต คำสั่งศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
