คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องจำเลย และต่อมาโจทก์จำเลยได้ทำสัญญาประนีประนอมยอมความกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอมแต่แล้วจำเลยไม่ปฏิบัติตามสัญญาประนีประนอมยอมความและคำพิพากษาตามยอม โจทก์ขอให้ออกหมายบังคับคดีเพื่อยึดทรัพย์สินของจำเลยศาลชั้นต้นมีคำสั่งตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดีหลังจากนั้นเจ้าพนักงานบังคับคดีได้อายัดเงินฝากของจำเลยไปยังธนาคารเอเชีย จำกัดสาขาพระปิ่นเกล้า ตามคำขอของโจทก์ ต่อมาโจทก์ขอถอนการอายัดเงินดังกล่าวเพราะบัญชีที่อายัดนั้นตรงกับชื่อและนามสกุลของจำเลยแต่เป็นคนละคนกันเจ้าพนักงานบังคับคดีจึงถอนการอายัดและแจ้งให้โจทก์ชำระค่าธรรมเนียมถอนการอายัดและค่าใช้จ่ายชั้นบังคับคดีเป็นเงิน 21,127.53 บาท โจทก์ไม่ชำระเจ้าพนักงานบังคับคดีจึงขอให้ศาลถอนการบังคับคดี
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งถอนการบังคับคดีหลังจากนั้นเจ้าพนักงานบังคับคดีแจ้งยืนยันให้โจทก์ชำระค่าธรรมเนียมถอนการอายัดและค่าใช้จ่ายชั้นบังคับคดีดังกล่าว มิฉะนั้นจะขอให้ศาลยึดทรัพย์สินของโจทก์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 295 ตรีโจทก์ยื่นคำร้องว่า การขออายัดเงินนั้นมิใช่ความผิดของโจทก์แต่เป็นเหตุสุดวิสัย เพราะไม่อาจทราบได้ว่าจะมีบุคคลอื่นที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกันกับจำเลยทั้งโจทก์ได้แก้ไขเหตุการณ์โดยขอให้ธนาคารและเจ้าพนักงานบังคับคดีระงับการอายัดไว้ จึงยังมิได้มีการอายัด ขอให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีโดยให้ยกเว้นค่าธรรมเนียมถอนการอายัดศาลชั้นต้นพิจารณาคำร้องแล้วมีคำสั่งว่า เมื่อเจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือแจ้งอายัดไปแล้ว
ถือว่ามีการอายัด ส่วนผลของการอายัดจะเป็นเช่นไร เป็นอีกเรื่องหนึ่ง การอายัดเป็นไปตามคำขอของโจทก์ โจทก์จึงต้องเสียค่าธรรมเนียมส่วนนี้ยกคำร้อง ค่าคำร้องเป็นพับโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีมีปัญหาในชั้นนี้ตามฎีกาของโจทก์ว่าโจทก์จะต้องเสียค่าธรรมเนียมการอายัดเงินแล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายตามตาราง 5 ข้อ 4 ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งหรือไม่ เห็นว่า โจทก์เป็นผู้ขอให้เจ้าพนักงานบังคับคดีอายัดเงินฝากไปยังธนาคารเอเชีย จำกัด สาขาพระปิ่นเกล้า และเจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสือลงวันที่ 28 สิงหาคม 2534 แจ้งอายัดไปยังธนาคารแล้ว แม้ก่อนที่หนังสือแจ้งอายัดดังกล่าวจะไปถึงธนาคาร
โจทก์ได้ตรวจสอบกับธนาคารทราบว่าเงินฝากที่โจทก์ขออายัดนั้นไม่ใช่ของจำเลย แต่มีชื่อและนามสกุลพ้องกันกับของจำเลย โจทก์จึงขอให้ธนาคารงดการอายัดไว้ก่อนโดยโจทก์จะไประงับการอายัดต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีตามที่โจทก์กล่าวอ้างในคำร้องและฎีกาก็ตาม แต่ก็ปรากฎตามคำร้องของโจทก์เองว่า โจทก์ได้ถอนการอายัดต่อเจ้าพนักงานบังคับคดีในวันที่ 30 สิงหาคม 2534 ซึ่งเป็นเวลาภายหลังที่เจ้าพนักงานบังคับคดีมีหนังสืออายัดไปยังธนาคารแล้ว ทั้งตามคำร้องของโจทก์ดังกล่าวไม่ปรากฎว่าขณะที่โจทก์ขอถอนการอายัดนั้น ธนาคารยังมิได้รับหนังสืออายัดจากเจ้าพนักงานบังคับคดีแต่อย่างใด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ได้ถอนการอายัดเสียก่อนที่หนังสืออายัดของเจ้าพนักงานบังคับคดีจะไปถึงธนาคาร จึงเป็นการกล่าวอ้างนอกเหนือจากที่กล่าวในคำร้อง ไม่อาจรับฟังได้ดังนี้ กรณีต้องถือว่าได้มีการอายัดไว้โดยชอบแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 311 เมื่อโจทก์ถอนการอายัดจึงต้องเสียค่าธรรมเนียมอายัดแล้วไม่มีการขายหรือจำหน่ายตามตาราง 5 ข้อ 4 ท้ายประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งการที่ปรากฎว่าบัญชีเงินฝากที่อายัดนั้นไม่ใช่ของจำเลยและธนาคารมีหนังสือแจ้งให้เจ้าพนักงานบังคับคดีทราบภายหลังที่ได้รับหนังสืออายัดแล้ว โจทก์จะยกมาเป็นข้ออ้างให้พ้นความรับผิดในค่าธรรมเนียมเจ้าพนักงานบังคับคดีหาได้ไม่ และหากโจทก์ผู้ขออายัดไม่ชำระเจ้าพนักงานบังคับคดีย่อมขอหมายบังคับคดีแก่ทรัพย์สินของโจทก์ได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 295 ตรีคดีไม่มีเหตุให้เพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานบังคับคดีตามคำร้องของโจทก์ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามคำสั่งศาลชั้นต้นให้ยกคำร้องของโจทก์ชอบแล้ว ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
