คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยกระทำผิดในวันที่ ๕ เมษายน ๒๔๘๑ ครั้นโจทก์สืบพะยานโจทก์หมดแล้ว โจทก์ร้องว่าในฟ้องลงวันคลาดเคลื่อนไป ขอแก้เป็นว่าจำเลยทำผิดในวันที่ ๔ ศาลชั้นต้นไม่อนุญาตแล้วพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับอนุญาตให้โจทก์แก้วันกระทำผิดในฟ้องได้แล้วให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาพิพากษาต่อไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าโจทก์ขอแก้ฟ้องโดยมิได้แสดงเหตุผลอันสมควรอย่างใดเลยเป็นแต่กล่าวสั้น ๆ ว่าฟ้องคลาดเคลื่อนไป จึงหามีอำนาจตาม ม.๑๖๓ แห่งประมวลวิธีพิจารณาอาญา ที่จะขอแก้ฟ้องได้ไม่ และการที่โจทก์นำพะยานมาสืบว่าวันที่จำเลยทำผิดซึ่งหาใช่วันเวลาตามฟ้องของโจทก์ไม่ย่อมเป็นสิ่งธรรมดาที่จำเลยจะไม่ระมัดระวังในการซักค้านพะยานโจทก์เมื่อโจทก์มาขอแก้ฟ้องในภายหลังเพื่อให้ตรงกับคำพะยานของตนเช่นนี้ ย่อมถือว่าทำให้จำเลยเสียเปรียบในการต่อสู้คดีตาม ม.๑๖๔
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ยืนตามศาลชั้นต้น
