คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำเลยใช้เงินกู้ ๗๓๙ บาท ๕๐ สตางค์ กับดอกเบี้ยร้อยละ ๗ ครึ่งต่อปี นับต่อจากวันชำระดอกเบี้ยครั้งที่ ๓ คือวันที่ ๘ กรกฎาคม พ.ศ.๒๔๗๔ มีกำหนด ๕ ปีกับดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้องจนกว่าจะขำระเสร็จ.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อที่จำเลยกล่าวว่าการสลักหลังสัญญากู้ในเรื่องจำเลยส่งดอกเบี้ยนั้นผิดแบบจึงเป็นโมฆะ ศาลจะรับฟังไม่ได้นั้น ศาลฎีกากล่าวว่าจำเลยมิได้ยกขึ้นเถียงมาแต่ชั้นต้น จะยกขึ้นเถียงในชั้นนี้ไม่ได้ข้อที่จำเลยกล่าวว่าวันค้างชำระดอกเบี้ยครั้งสุดท้ายถึงวันฟ้องเป็นเวลาเกิน ๕ ปี การฟ้องเรียกดอกเบี้ยจึงขาดอายุความทั้งหมด ตาม ม.๑๖๖ นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า ม.๑๖๖ เป็นบทกำหนดอายุความและการนับอายุความนั้นต้องตั้งต้นนับตั้งแต่ค้างชำระเป็นต้นไปแต่วันค้างชำระดอกเบี้ยเป็นเวลาต่าง ๆ กันฉะนั้นวันที่เริ่มนับอายุความจึงไม่เหมือนกันดอกเบี้ยงวดใดค้างชำระไม่ถึง ๕ ปีก็ไม่ขาดอายุความย่อมไม่กะทบกะทั่งถึงดอกเบี้ยงวดอื่นด้วย ข้อเถียงของจำเลยจึงฟังไม่ขึ้นส่วนดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้องจนวันชำระเสร็จนั้นไม่มีเหตุให้ขาดอายุความ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง.
