คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยถือขวานเงื้อนเข้ามาจะฟัน ช. ช.ถลันเข้าไปถึงตัวจำเลย ๆเอาขวานฟันลงมา ด้ามขวานถูกไหล่ ตัวขวานเลยไปข้างหลัง ปรากฎว่า ช.มีบาดแผลฟกช้ำที่ไหล่ ๑ แห่ง ศาลเดิมเห็นว่าจำเลยมีผิดฐานทำร้ายร่างกายไม่ถึงบาดเจ็บตามมาตรา ๓๓๘ ข้อ ๓ ให้ปรับจำเลย ๔๐ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีผิดตาม ม.๒๕๔-๖๐ ให้จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน จำเลยฎีกาว่า การกระทำของจำเลยครบองค์แห่งความผิดตาม ม.๓๓๘ ข้อ ๓ แล้วจะลงโทษตามมาตรา ๒๕๔-๖๐ ตามศาลอุทธรณ์ยังไม่ชอบ แลศาลอุทธรณ์วางโทษหนักไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยตั้งใจจะฟัง ช.ด้วยขวานซึ่งเป็นที่เห็นได้ว่าถ้าถูกก็ต้องมีบาดแผลแลก็ได้ฟันลงไปแล้วซึ่งครบองค์แห่งการกระทำอันจะเป็นความผิด แต่หาก ช.ป้องกันมิให้ขวานถูกซึ่งเป็นการพันวิสัยของจำเลยจะป้องกันได้ หากว่าการกระทำนั้นเป็นกรรมอันเดียวกันต้องด้วยกฎหมายหลายบทศาลลงบทที่หนัก ตาม ม.๗๐ จำเลยจึงต้องมีผิดฐานพยายามทำร้ายร่างกายตาม ม.๒๕๔-๖๐ และศาลอุทธรณ์วางโทษไม่หนักเกินไปจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
