คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำยางและมียางไว้ในครอบครองไม่รับอนุญาต ขอให้ลงโทษตามพ.ร.บ.ควบคุมยาง ๒๔๘๑ มาตรา ๗ และริบของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามฟ้อง ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๔๐ บาท และริบของกลาง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ฉะเพาะเรื่องของกลาง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การลงโทษจำเลยตามมาตรา ๗ ต้องเป็นการฝ่าฝืนตามมาตรา ๕ แห่ง พ.ร.บ.ควบคุมยาง ๒๔๘๑ โจทก์ไม่ได้บรรยายฟ้องว่า จำเลยฝ่าฝืนตามมาตรา ๕ ลงโทษจำเลยไม่ได้ พิพากษากลับยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การมียางไว้ไม่เป็นความผิด ส่วนการทำยางเป็นผิดตามกฎกระทรวง แต่โจทก์มิได้กล่าวอ้างถึงกฎกระทรวงที่จำเลยฝ่าฝืนไว้ในฟ้อง ตามป.วิ.อาญา มาตรา ๑๕๘ (๖) ก็เป็นฟ้องไม่สมบูรณ์ ลงโทษจำเลยไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
