คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้พิพากษาเพิกถอนคำวินิจฉัยของ คชก. จังหวัดฉะเชิงเทราซึ่งมีจำเลยที่ 1 ถึงที่ 12 เป็นคณะกรรมการ และบังคับจำเลยให้จำเลยที่ 13 ไปจดทะเบียนโอนขายที่ดินพิพาททั้งสามแปลงแก่โจทก์ในราคา 935,000 บาท หากจำเลยที่ 13 ไม่ไปให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา จำเลยที่ 1 ถึงที่ 12 ให้การขอให้ยกฟ้อง จำเลยที่ 13 ให้การและฟ้องแย้งขอให้ยกฟ้องและบังคับให้โจทก์ขนย้ายทรัพย์สินพร้อมบริวารออกไปจาก ที่ดินพิพาททั้งสามแปลงให้ โจทก์ไปเพิกถอนคำขออายัดที่ดินดังกล่าว หากไม่ปฏิบัติให้ถือเอาคำพิพากษาแทนการแสดงเจตนา
โจทก์ให้การแก้ฟ้องแย้งของจำเลยที่ 13 ขอให้ยกฟ้องแย้ง ศาลชั้นต้น พิพากษายกฟ้องโจทก์และยกฟ้องแย้งของจำเลยที่ 13 ค่าฤชาธรรมเนียมให้เป็นพับ
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษายืน ค่าทนายความชั้นอุทธรณ์ให้เป็นพับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่ามีปัญหาต้องวินิจฉัยตามฎีกาของโจทก์ว่า โจทก์มีสิทธิซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 13 หรือไม่ เห็นว่า คดีก่อนศาลวินิจฉัยว่า โจทก์คดีนี้เป็นผู้เช่าที่ดินพิพาทเพื่อทำนาจึงได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 เมื่อนายฉลองและนายธวัชชัยโอนขายที่ดินพิพาทให้ผู้ร้องสอด (จำเลยที่ 13) ผู้ร้องสอดต้องรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ดังกล่าว การที่โจทก์คดีนี้อยู่ในที่ดินพิพาทไม่เป็นการละเมิดต่อจำเลยที่ 13 คดีถึงที่สุด ดังนั้น คำพิพากษาในคดีดังกล่าวที่วินิจฉัยว่า โจทก์เช่าที่ดินพิพาทเป็นที่ทำนา ย่อมผูกพันคู่ความตาม ป.วิ.พ. มาตรา 145 วรรคหนึ่ง จำเลยที่ 13 ซึ่งเป็นผู้ร้องสอดในคดีดังกล่าว
ย่อมต้องผูกพันด้วย จึงต้องฟังข้อเท็จจริงในคดีนี้ว่า โจทก์เช่าที่ดินพิพาทเพื่อทำนา การที่นายนิคมและนายนิยมโอนขายที่ดินพิพาทให้แก่นายฉลองและนายธวัชชัย ต่อมาบุคคลดังกล่าวโอนขายแก่จำเลยที่ 13 โดยไม่แจ้งให้โจทก์ทราบ โจทก์จึงฟ้องจำเลยที่ 13 ในคดีนี้ขอ ซื้อที่ดินพิพาทโดยอ้างสิทธิในฐานะผู้เช่าที่นา ตาม พ.ร.บ. การเช่าที่ดินเพื่อเกษตรกรรม พ.ศ. 2524 ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้โจทก์ซื้อที่ดินพิพาทจากจำเลยที่ 13 ในราคา 2,900,000 บาท โดยให้โจทก์ชำระราคาภายใน 60 วันนับแต่วันอ่านคำพิพากษาศาลฎีกา มิฉะนั้นให้ถือว่าโจทก์ไม่ติดใจซื้อคืน นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ภาค 1 ค่าฤชาธรรมเนียมชั้นฎีกาให้เป็นพับ.
