คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ต.จำเลยลอบพาไม้ขีดไฟจากต่างประเทศเข้ามาโดยมิได้เสียภาษี แลจ. จำเลยรับซื้อไม้ขีดไฟรายนี้ไว้โดยรู้สึกว่ายังไม่เสียภาษี ศาลเดิมพิพากษาให้ปรับจำเลยทั้ง ๒ ตามพ.ร.บ.ศุลกากร ม.๒๗ เป็นเงิน ๖๓๘ บาท ๔๐ สตางค์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ต.จำเลยให้การเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ควรได้รับความปราณีลดโทษ จึงพิพากษาว่าถ้าจำเลยทั้ง ๒ ไม่เสียค่าปรับต้องจำแทน จึงให้แบ่งค่าปรับเป็น ๒ ส่วน ๆ ละ ๓๑๙ บาท ๒๐ สตางค์ แล้วลดการจำแทนให้ ต.จำเลยกึ่งหนึ่งตามมาตรา ๕+ ต.ฎีกาว่าควรได้รับความปราณีลดโทษเสียค่าปรับเพียงกึ่งหนึ่งของจำนวนค่าปรับเมื่อแบ่งแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าศาลเดิมปรับจำเลยทั้ง ๒ รวมกันมา แม้ ต.จำเลยจะให้การสารภาพฉะเพาะการเสียค่าปรับศาลจะแบ่งครึ่งเสียกอ่นแล้วคิดลดให้ ต.จำเลยไม่ได้ เพราะไม่ต้องด้วยลักษณปรับรวมกันและรับผิดแทนกัน จะลดให้ก็ต่อเมื่อมีการจำแทนค่าปรับซึ่งจะรับผิดแทนกันไม่ได้ ในกรณีที่มีการจำแทนค่าปรับจึงจะแบ่งค่าปรับคนละครึ่งแลคิดลดการจำแทนส่วนของ ต.ฐานรับสารภาพให้ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
