เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าผู้กู้เงินผู้เงินหลบหนีไม่ทราบไปอยู่แห่งใดแลหายประกันก็ได้ตายเสียแล้ว โจทก์จึง+ จำเลยผู้รับมฤดกนายประกันให้ใช้หนี้รายนี้ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า แม้ สัญญากู้หนี้มีความ ถ้า โจทก์ต้องการเงินให้บอกลูกหนี้ทราบล่วงน่าก่อน ๑ เดือนก็ดี เมื่อลูกหนี้พบไปเสียเช่นนี้ การบอกล่วงน่าก็ทำไม่ได้ โจทก์มีอำนาจฟ้อง จำเลยได้ ( ทีเดียว ) ตามฎีกาที่ ๓๐๓/ ๒๔๖๙ ส่วนที่ จำเลยฎีกาว่า ศาลอุทธรณ์ให้ จำเลยใช้ดอกเบี้ยไม่ให้+ต้น++ซึ่งเปนการขัดกับประมวลแพ่งมาตรา ๑๖๖ ซึ่งกำหนดไว้เพียง ๕ ปีนั้น เห็นว่า สัญญาค้ำประกันนี้ทำก่อนประมวลแพ่ง ต้องบังคับตาม กฎหมายเก่า ให้ จำเลยใช้หนี้รายนี้ให้แก่ โจทก์
