เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่า จำเลยเช่าตึกของโจทก์ประกอบการค้า เป็นร้านสาขาของจำเลย และให้ครอบครัวลูกจ้างของจำเลยอยู่ ส่วนตัวจำเลยอาศัยอยู่อีกแห่งหนึ่งต่างหาก โจทก์บอกเลิกสัญญา จำเลยไม่ออกจากที่เช่า โจทก์จึงฟ้องขับไล่จำเลยต่อสู้ว่า ได้รับความคุ้มครองตามพระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่า ฯลฯศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้จำเลยและบริวารออกจากที่เช่าจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า การใช้อยู่อาศัยหรือไม่ ต้องถือตามความจริงหาใช่พิเคราะห์ตามลักษณะของอาคารว่า เพียงแต่ตามปกติใช้เป็นที่อยู่อาศัยไม่ ตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเห็นได้ว่า จำเลยเช่าเพื่อการค้าเท่านั้น จำเลยหาได้ใช้อาศัยอยู่ด้วยไม่ ตึกรายนี้จึงไม่ได้ชื่อว่าเป็นเคหะตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
