คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินและบ้านเรือนของโจทก์ ให้ส่งคืนกระบือที่เช่า และชำระค่าเช่าที่ค้างจำเลยมิได้ยื่นคำให้การภายในกำหนด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า จำเลยขาดนัดยื่นคำให้การให้นัดสืบพยานโจทก์ก่อนถึงวันนัดสืบพยานโจทก์ จำเลยยื่นคำร้องต่อศาลชั้นต้นว่า จำเลยมิได้จงใจขาดนัดยื่นคำให้การ ขออนุญาตยื่นคำให้การซึ่งยื่นมาพร้อมคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วฟังว่า การขาดนัดของจำเลยเป็นไปโดยจงใจ ไม่มีเหตุควรอนุญาตให้ยื่นคำให้การ ให้ยกคำร้องจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นศาลอุทธรณ์เห็นว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นเป็นคำสั่งในระหว่างพิจารณา ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ในระหว่างพิจารณา พิพากษาให้ยกอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยฎีกาว่า จำเลยมีสิทธิอุทธรณ์ฎีกาได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า กรณีแห่งคดีนี้เป็นเรื่องที่ศาลชั้นต้นใช้ดุลพินิจมีคำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 199 ว่าจะอนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การหรือไม่ โดยยังมิได้ตรวจดูคำให้การของจำเลยว่าจะเรียบร้อยหรือขาดตกบกพร่องประการใด
คำสั่งของศาลชั้นต้นเช่นนี้จึงไม่ใช่คำสั่งตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 18 จะยกมาตรา 228(3) มาปรับแก่คดีไม่ได้ คำสั่งของศาลชั้นต้นที่ไม่อนุญาตให้จำเลยยื่นคำให้การตามมาตรา 199 นั้น ย่อมเป็นคำสั่งโดยปกติในระหว่างการพิจารณาของศาลก่อนที่จะได้มีคำพิพากษาหรือคำสั่งชี้ขาดตัดสินคดี อันไม่เข้ากรณีที่ระบุเป็นข้อยกเว้นไว้ตามมาตรา 227และ 228 จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์คำสั่งนั้นในระหว่างพิจารณา
ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
