คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยออกจากที่นาโฉนดของโจทก์และใช้ค่าเสียหาย จำเลยต่อสู้กรรมสิทธิ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและใช้ค่าเสียหายตามฟ้อง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์ตัดสินแล้วส่งคำพิพากษาไปให้ศาลชั้นต้นๆ นัดอ่านวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๐๒ เมื่อถึงวันนัดอ่านทนายโจทก์มอบฉันทะให้นายสมชายฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ส่วนทนายจำเลยไม่ได้ไปศาลโดยยังไม่ทราบว่าส่งหมายนัดให้ได้หรือไม่ ศาลชั้นต้นจึงเลื่อนการอ่านไปเป็นวันที่ ๑๕ กันยายน ๒๕๐๒ โดยให้หมายนัดทนายจำเลยไปใหม่และให้ผู้รับมอบฉันทะจากโจทก์ลงชื่อทราบวันนัดไว้ด้วย ต่อมาทนายจำเลยได้มาเซ็นทราบวันนัดด้วยแล้ว ครั้งถึงวันนัดอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ไม่มีฝ่ายใดมาศาล ศาลชั้นต้นจึงจดรายงานพิจารณาว่า คู่ความทราบนัดแล้วไม่มาศาล จึงให้งดการอ่านโดยถือว่าได้อ่านแล้วตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๑๔๐ ต่อมาวันที่ ๒๗ ตุลาคม ๒๕๐๒ โจทก์ยื่นคำร้องว่าได้มอบฉันทะให้นายสมชายมาฟังคำพิพากษาเท่านั้น นายสมชายมาลงชื่อทราบวันเลื่อนการอ่าน เป็นการนอกเหนืออำนาจไม่ผูกพันโจทก์ ขอให้นัดอ่านใหม่ ศาลชั้นต้นสั่งยกคำร้อง
โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์เห็นด้วยว่าผู้รับมอบฉันทะทำนอกอำนาจ พิพาษาให้ยกคำสั่งศาลชั้นต้น และให้อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้โจทก์ฟังใหม่ ศาลชั้นต้นจึงอ่านให้โจทก์ฟัง ผลปรากฎว่าศาลอุทธรณ์ยกฟ้องโจทก์ โจทก์จึงฎีกาต่อมา ส่วนจำเลยก็ฎีกาด้วยว่าผู้รับมอบฉันทะมีอำนาจลงชื่อรับทราบวันอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ได้ โจทก์คัดค้านเพื่อหาเหตุฎีกาเท่านั้น เพราะขาดอายุฎีกาแล้ว ศาลฎีกาโดยมติที่ประชุมใหญ่เห็นว่า ตามใบมอบฉันทะไม่ได้กำหนดว่าให้นายสมชายมีอำนาจฟังคำพิพากษาเฉพาะที่ศาลจะอ่านในวันที่ ๒๕ สิงหาคม ๒๕๐๒ เป็นแต่ระบุว่าให้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เท่านั้น ซึ่งมีความหมายว่ามอบให้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ สุดแต่ศาลจะอ่านในวันเวลาใด เมื่อศาลเลื่อนการอ่านไป นายสมชายย่อมมีอำนาจรับรู้การเลื่อนแทนโจทก์ จะอ้างเหตุตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๖๔ ว่าต้องยื่นใบมอบฉันทะต่อศาลทุกครั้งก็ไม่ได้ เพราะเมื่อนายสมชายยังไม่ได้ฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ นายสมชายก็ยังไม่ได้กระทำการที่รับมอบมา ใบมอบอำนาจจึงหมดอายุไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้บังคับคดีตามคำสั่งศาลชั้นต้น และให้ยกฎีกาของโจทก์ด้วย เพราะยื่นเมื่อพ้นกำหนดฎีกาแล้ว
