คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ที่ดินของนายบางบิดาจำเลย มีบ้านปลูก ๑ หลัง นายบางกับโจทก์ครอบครองที่ดินบ้านเรือนนี้ร่วมกันครบเมื่อ ๑๔ ปีมาแล้ว นายบางตาย โจทก์ครอบครองต่อมารวมเป็นเวลา ๒๓ ปี ขอห้ามไม่ให้จำเลยเกี่ยวข้อง
จำเลยให้การว่า ที่ดินบ้านเรือนรายนี้ นายบางนางตาบิดามารดาจำเลยครอบครองอยู่จนบัดนี้ โจทก์เป็นผู้อาศัย คู่ความท้าอ้างนายกอน พะยานปากเดียว มีคำท้าดังนี้ "ถ้านายกอน ให้การว่าโจทก์ปกครองที่ดินและเรือนรายพิพาทมา ๑๐ ปีแล้ว จำเลยยอมให้โจทก์ได้กรรมสิทธิที่ดินและเรือนรายพิพาททั้งหมด ถ้านายกอน ให้การว่า โจทก์ปกครองเรือนและที่ดินมาไม่กว่า ๑๐ ปีแล้ว โจทก์ยอมยกที่ดินและเรือนให้จำเลยทั้งหมด" ศาลชั้นต้นฟังว่า คำเบิกความของนายกอนสมโจทก์พิพากษาให้จำเลยแพ้ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า คำนายกอนสมจำเลยพิพากษากลับ ให้โจทก์แพ้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา, ศาลฎีกาฟังว่า ที่ดินบ้านเรือนเป็นของนายบาง นายบางตายโดยปกติจำเลยผู้เป็นทายาท ก็เป็นเจ้าของที่ดินบ้านเรือนสืบมา จำเลยเป็นผู้ครอบครอง ส่วนโจทก์ซึ่งอยู่ร่วมกับจำเลยหาใช่ผู้ครอบครองไม่ ต่อมาจำเลยไปเสียจากที่ดินบ้านเรือนคงอยู่แต่โจทก์ ตอนนี้มีระยะเวลาเพียง ๖ ปี ไม่ถึง ๑๐ ปี คำเบิกความของนายกอนเกี่ยวกับการครอบครอง มีดังนี้ ต้องฟังว่าโจทก์ครอบครองที่ดินบ้านเรือนรายนี้ไม่ถึง ๑๐ ปี สมข้างจำเลย.
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน./
