เนื้อความคำพิพากษา
ได้ความว่าจำเลยทั้ง ๓ คนสมคบกันไปลักทรัพย์บนเรือนฉลอมบรรทุกข้าวซึ่งจอดอยู่ที่ท่าแห่งหนึ่ง แต่ยังมิทันได้ลักเอาอะไรไปได้ เจ้าพนักงานตำรวจจับเสียก่อน ศาลล่างทั้ง ๒พิพากษาต้องกันว่าจำเลยมีผิดฐานพยายามลักทรัพย์ตามมาตรา ๒๙๓-๖๐ โจทก์ฎีกาว่าเรือเป็นเคหะสถานตามมาตรา ๖ ข้อ ๑๔ และว่าต้องลงโทษโดยอาศัยมาตรา ๒๙๔ ข้อ ๓ ด้วย เพราะเรือจอดอยู่ที่ท่าเรือ ศาลฎีกาตัดสินว่าคดีนี้ต้องฟังข้อเท็จจริงตามศาลอุทธรณ์ว่าโจทก์ไม่มีพะยานมาแสดงว่าเรือลำนี้เป็นที่อาศัยของคนอยู่จริง เป็นแต่ว่ามีคนนอนอยู่เป็นครั้งเป็นครั้งเป็นคราวเท่านั้นจะถือว่าเรือเป็นที่อาศัยตาม ม.๖ ข้อ ๑๔ ไม่ได้ ส่วนข้อที่ว่าเรือจอดอยู่ที่ท่าเรือ จำเลยพยายามลักทรัพย์จากเรือฉลอมก็ไม่ทำให้จำเลยมีผิดฐานพยายามลักทรัพย์จากท่าเรือตามมาตรา ๖๐ - ๒๙๔ ข้อ ๓ ดังโจทก์ฎีกามา
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน ให้ยกฎีกาโจทก์
