คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจใช้กำลังกายทำกริยาฉกฉวยวิ่งราวทรัพย์โจทก์ไปต่อหน้าโจทก์เป็นเงิน ๑,๗๐๐ บาท ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๙๗ ศาลจังหวัดปากพนังไต่สวนมูลฟ้องได้ความว่าจำเลยชวนโจทก์ไปเล่นโป โจทก์เอาธนบัตรวางข้างหน้า ๑,๗๐๐ บาท พอโจทก์เอี้ยวตัวจำเลยก็ฉวยไป จึงมีคำสั่งว่าคดีมีมูลให้ประทับฟ้อง จำเลยปฏิเสธ วันพิจารณา
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าฟ้องโจทก์ไม่อาจตีความหมายคำว่าทรัพย์ว่าโจทก์หมายถึงตัวเงินหรือทรัพย์สิน ทำให้จำเลยไม่เข้าใจข้อหาได้ดีอันเป็นสาระสำคัญตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘ ซึ่งศาลอาจมีคำสั่งได้ตาม ม.๑๖๑ พิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าโจทก์บรรยายฟ้องไว้พอสมควรที่จะทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีแล้วตาม ป.วิ.อาญา ม.๑๕๘ เทียบตามนัยคำพิพากษาฎีกาที่ ๖๐๔/๒๔๙๖ พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการพิเคราะห์ฟ้องของโจทก์นั้น จะต้องพิจารณาข้อความที่โจทก์บรรยายไว้ทั้งหมดประกอบกัน เรื่องนี้ปรากฏว่าโจทก์บรรยายฟ้องไว้แล้วว่าทรัพย์ที่จำเลยทำการฉกฉวยไปเป็นเงิน
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน.
