คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่าผู้ร้องเกิดในประเทศไทยจึงย่อมมีสัญชาติไทยตามกฎหมาย แต่บิดาผู้ร้องได้ไปทำหนังสือสำคัญทะเบียนคนต่างด้าวให้ผู้ร้อง ตำรวจเคยจับกุมร้องหาว่าไม่ต่ออายุใบสำคัญคนต่างด้าวเป็นการเดือนร้อน จึงขอให้ศาลสั่งว่าผู้ร้องเป็นคนมีสัญชาติไทย และให้เพิกถอนใบสำคัญประจำตัวคนต่างด้าวเสีย ศาลชั้นต้นงดการไต่สวน แล้ววินิจฉัยว่าผู้ร้องขาดจากสัญชาติไทยตาม พ.ร.บ.สัญชาติ ( ฉบับที่ ๒) พ.ศ.๒๔๙๖ แล้ว จึงให้ยกคำร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าผู้ร้องไม่มีสิทธิเสนอคดีนี้ต่อศาลได้ อ้างฎีกาที่ ๑๓๑๗/๒๔๙๕ ส่วนข้อที่ว่าศาลอุทธรณ์ไม่ควรวินิจฉัยเรื่องสิทธิของผู้ร้องในการนำคดีมาร้องต่อศาล เพราะคดีมีปัญหาแต่เพียงว่า ศาลจะใช้ พ.ร.บ.สัญชาติ (ฉบับที่ ๒) พ.ศ.๒๔๙๖ มาใช้บังคับได้หรือไม่เท่านั้น เห็นว่าเรื่องสิทธิการนำคดีมาฟ้องร้องนี้เกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของประชาชน ศาลอุทธรณ์ย่อมยกขึ้นวินิจฉัยได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
