คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยสมคบกันลักทรัพย์ขอให้ลงโทษฐานลักทรัพย์ ทางพิจารณาได้ความว่าจำเลยที่ ๑ ตัดสร้อยที่สรวมที่คอบุตร์เจ้าทรัพย์ ๆ ได้ยินเสียงจึงเหลียวไปดูเห็นจำเลยกำลังหันหลังเดินไป และเห็นกรรไกรกับสร้อยอยู่ที่มือจำเลย จึงเข้าจับมือจำเลยทันที จำเลยเอามือไขว้หลัง แล้วจำเลยที่ ๒ ซึ่งเป็นมารดาจำเลยที่ ๑ เข้ามาแกะมือจำเลยที่ ๑ ซึ่งกำสายสร้อยอยู่ จำเลยที่ ๑ เหลียวไปดูเห็นเป็นมารดาจึงปล่อยสร้องให้ไป ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๙๓ ข้อ ๑๑ เพิ่มโทษจำเลยที่ ๑ ตามมาตรา ๗๓ เป็นโทษ ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยทั้ง ๒ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยที่ ๒ ไม่ได้สมคบกับจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ลักทรัพย์มาสำเร็จบริบูรณ์แล้ว ฉะนั้นจำเลยที่ ๒ จะผิดก็ผิดฐานรับของโจรซึ่งโจทก์ไม่ได้ฟ้อง จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตาม มาตรา ๒๘๘ กำหนดโทษคงเดิม ให้ปล่อยจำเลยที่ ๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยทั้ง ๒ ตามศาลชั้นต้น ศาลฎีการับพิจารณาข้อเท็จจริงแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
