คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมาอาญา มาตรา ๒๘๘
จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้แทงผู้ตายจริง แต่เป็นการทำไปโดยบันดาลโทสะ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลย ๖ ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๗๒ ลดฐานรับสารภาพ ๑ ใน ๓ คงจำคุก ๔ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยมิได้เจตนาฆ่าผู้ตาย พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีผิดตาม มาตรา ๒๙๐, ๗๒ ให้จำคุก ๑ ปี นอกจากแก้ยืนตาม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีอาญานั้น หากปรากฏในทางพิจารณาจะวินิจฉัยให้เป็นคุณแก่จำเลยในทางใดได้ แม้จำเลยจะมิได้โต้แย้งมา ศาลก็มีอำนาจหยิบยกขึ้นวินิจฉัยเป็นผลดีแต่จำเลยได้ สำหรับความผิดของจำเลยนั้น ได้ความว่าจำเลยกับผู้ตายทะเลาะกัน เพราะจำเลยตีบุตร ๆ ร้องไห้ ผู้ตายตีจำเลย จำเลยนั่งกินหมากอยู่ จึงใช้มีดเจียนหมากที่กำลังใช้เจียนหมกแทงสวนไป ๑ ที ถูกผู้ตายที่ชายโครงค่อนไปทางข้างหลัง ลึกทะลุใน ผู้ตายถูกแทงแล้วเดินโซเซร้องบอกเพื่อนบ้าน จำเลยพอรู้ว่าผู้ตายถูกแทงก็วิ่งมาดูช่วยเอากลับบ้านและร้องไห้ ไม่น่าเชื่อว่าจำเลยคิดจะฆ่าผู้ตาย จำเลยถูกข่มเหงได้บันดาลโทสะ ใช้มีดเจียนหมากแทงสวนเพียงทีเดียว บังเอิญไปถูกที่สำคัญเข้า
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
