คำฟ้องและคำให้การ
พนักงานอัยการจังหวัดลพบุรีฟ้องว่า จำเลยกับนายพีระพลหรือเฮง ทุกเจริญ ซึ่งถึงแก่กรรมไปแล้ว ต่างขับรถยนต์ด้วยความประมาท จนเป็นเหตุให้รถยนต์บรรทุกคันที่จำเลยขับชนกับรถยนต์โดยสารคันที่นายพีระพลขับ มีคนตายและบาดเจ็บสาหัส ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๑,๓๐๐ อีกสำนวนหนึ่ง นางสุภา ทุกเจริญ เป็นโจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นภรรยานายพีระพล ทุกเจริญจำเลยได้ขับรถยนต์บรรทุกโดยประมาทเป็นเหตุให้ชนกับรถยนต์คันี่นายพีระพลขับ นายพีระพลและคนอื่นถึงแก่ความตาย ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๑
จำเลยให้การปฏิเสธทั้งสองสำนวน ศาลชั้นต้นสั่งให้รวมการพิจารณาพิพากษาคดีทั้งสองสำนวนไปด้วยกัน ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยและนายพิระพลต่างขับรถยนต์โดยประมาทเป็นเหตุให้คนตายและบาดเจ็บสาหัส ให้จำคุกจำเลย ๒ ปี ให้ยกฟ้องสำนวนที่นางสุภาเป็นโจทก์ นางสุภาและจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยไม่ได้ประมาท พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องคดีที่อัยการเป็นโจทก์ อัยการฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น นางสุภาฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายว่ามีอำนาจฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยและนายพีระพลต่างขับรถยนตร์โดยประมาทเป็นเหตุให้คนบาดเจ็บและตาย การที่นางสุภาเป็นโจทก์ฟ้องจำเลยได้ก็โดยเข้าฟ้องแทนนายพีระพลผู้ตายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา๕(๒) เมื่อข้อเท็จจริงฟังได้ว่ารถเกิดชนกันเพราะนายพีระพลประมาทด้วยแล้ว ก็เท่ากับนายพีระพลเป็นผู้กระทำผิดฐานขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้คนตายและได้รับบาดเจ็บสาหัสอันจะต้องรับโทษทางอาญาด้วยผู้หนึ่ง ฉะนั้น นายพีระพลจึงไม่ใช่ผู้เสียหายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒(๔) เมื่อนายพีระพลมิใช่ผู้เสียหาย นางสุภาซึ่งเป็นภริยาก็ไม่มีอำนาจฟ้องแทนนายพีระพล
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นเฉพาะโทษที่ลงแก่จำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่า ศาลชั้นต้นให้จำคุกจำเลย ๒ ปีนั้นหนักไป จึงให้จำคุกจำเลย ๑ ปี ให้ยกฎีกานางสุภา ทุกเจริญ โจทก์
