คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่า นายอานได้รับอนุญาตให้ขนสุราจากตำบลในเมืองไปตำบลผึ้งหลวง แล้วนายอานจ้างนายเสงขนสุราไป ๒๐๐ ลิตร์ นายเสงได้ขนสุราไปตำบลห้วยหวายคนละตำบลกับใบขน แต่ไม่ได้ความว่านายอานสมคบด้วย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
อนึ่งนายเสงเอาสุราที่ขนไปนั้นเสีย ๑๐ ลิตร์ สุราจึงขาดจำนวนไป ศาลชั้นต้น และศาลอุทธรณ์พิพากษาลงโทษนายเสงฐานขนสุราโดยไม่ได้รับอนุญาต ส่วนนายอานไม่มีผิดให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นริบสุราแต่ศาลอุทธรณ์เห็นว่านายอานไม่ได้ทำผิด จึงไม่ริบสุรา
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษนายอานและริบสุรา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน ม.๔๕ นั้น ถ้าสุราขาดจำนวนเพราะแตกเพราะรั่ว เจ้าของก็ไม่มีความผิด คดีนี้มีบุคคลที่ ๓ เอาสุราที่นายอานให้ขนไปกินเสีย สุราจึงขาดจำนวน ไม่ใช่สุราขาดจำนวนไปโดยไม่มีข้อแก้ตัวหรือขาดเพราะเหตุจำเลยพยายามจะหลีกเลี่ยงไม่เสียภาษี เจตนารมย์ของกฎหมายคงไม่ประสงค์เอาโทษในเรื่องเช่นนี้ นายอานจึงไม่มีผิด และจะริบสุราของกลางไม่ได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
